مشاهیر ایران زمین Iranian Celebrities

زندگی نامه و آثار بزرگان ایران Biographies and works of great


	((وهم)) از حسین پناهی وهم کهکشانها کو زمینم؟ زمین کو وطنم؟ وطن کو خانه ام؟ خانه کو مادرم؟ مادر کو کبوترانه ام؟ ...معنای این همه سکوت چیست؟ من گم شده ام در تو یا تو گم شدی در من ای زمان؟!.... کاش هرگزآن روز از درخت انجیر پائین نیامده بودم!! کاش! \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((ساده است)) از مارگوت بیگل ترجمه احمد شاملو ساده است ساده است نوازش سگی ولگرد شاهد آن بودن که چگونه زیر غلتکی می رود وگفتن اینکه سگ من نبود ساده است ستایش گلی چیدنش واز یاد بردن که گلدان را آب باید داد ساده است بهره جویی از انسانی دوست داشتن بی احساس عشقی او را به خود وانهادن و گفتن که دیگر نمیشناسمش ساده است لغزشهای خود را شناختن با دیگران زیستن به حساب ایشان و گفتن که من این چنینم ساده است که چگونه می زیم باری زیستن سخت ساده است و پیچیده نیز هم ... \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((برای خون و ماتیک)) از احمد شاملو برای خون و ماتیک گر تو شاه دخترانی ، من خدای شاعرانم مهدی حمیدی ـ « این بازوان ِ اوست با داغ‌های بوسه‌ی بسیارها گناه‌اش وینک خلیج ِ ژرف ِ نگاه‌اش کاندر کبود ِ مردمک ِ بی‌حیای آن فانوس ِ صد تمنا ــ گُنگ و نگفتنی ــ با شعله‌ی لجاج و شکیبائی می‌سوزد. وین، چشمه‌سار ِ جادویی‌ تشنه‌گی‌فزاست این چشمه‌ی عطش …………..که بر او هر دَم حرص ِ تلاش ِ گرم ِ هم‌آغوشی تب‌خاله‌های رسوایی می‌آورد به بار. شور ِ هزار مستی‌ ناسیراب مهتاب‌های گرم ِ شراب‌آلود آوازهای می‌زده‌ی بی‌رنگ با گونه‌های اوست، رقص ِ هزار عشوه‌ی دردانگیز با ساق‌های زنده‌ی مرمر تراش ِ او. گنج ِ عظیم ِ هستی و لذت را پنهان به زیر ِ دامن ِ خود دارد و اژدهای شرم را افسون ِ اشتها و عطش از گنج ِ بی‌دریغ‌اش می‌راند…» بگذار این‌چنین بشناسد مرد در روزگار ِ ما آهنگ و رنگ را زیبایی و شُکوه و فریبنده‌گی را زنده‌گی را. حال آن‌که رنگ را در گونه‌های زرد ِ تو می‌باید جوید، برادرم! در گونه‌های زرد ِ تو ………….. …………..وندر این شانه‌ی برهنه‌ی خون‌مُرده، از همچو خود ضعیفی مضراب ِتازیانه به تن خورده، بار ِ گران ِ خفّت ِ روح‌اش را بر شانه‌های زخم ِ تن‌اش بُرده! حال آن‌که بی‌گمان در زخم‌های گرم ِ بخارآلود سرخی شکفته‌تر به نظر می‌زند ز سُرخی لب‌ها و بر سفیدناکی این کاغذ رنگ ِ سیاه ِ زنده‌گی دردناک ِ ما برجسته‌تر به چشم ِ خدایان تصویر می‌شود… هی! …………..شاعر! ………….. …………..هی! سُرخی ، سُرخی‌ست: لب ‌ها و زخم ‌ها! لیکن لبان ِ یار ِ تو را خنده هر زمان دندان‌نما کند، زان پیش‌تر که بیند آن را چشم ِ علیل ِ تو چون «رشته‌یی ز لولو ِ تر، بر گُل ِ انار» ـ آید یکی جراحت ِ خونین مرا به چشم کاندر میان ِ آن پیداست استخوان; زیرا که دوستان ِ مرا زان پیش‌تر که هیتلر ــ قصاب ِ«آوش ویتس» در کوره‌های مرگ بسوزاند، هم‌گام ِ دیگرش بسیار شیشه‌ها از صَمغ ِ سُرخ ِ خون ِ سیاهان سرشار کرده بود در هارلم و برانکس انبار کرده بود …………..کُنَد تا ماتیک از آن مهیا لابد برای یار ِ تو، لب‌های یار ِ تو! بگذار عشق ِ تو در شعر ِ تو بگرید… بگذار درد ِ من در شعر ِ من بخندد … بگذار سُرخ خواهر ِ هم‌زاد ِ زخم‌ها و لبان باد ! زیرا لبان ِ سُرخ، سرانجام پوسیده خواهد آمد چون زخم‌های ِ سُرخ وین زخم‌های سُرخ، سرانجام افسرده خواهد آمد چونان لبان ِ سُرخ; وندر لجاج ِ ظلمت ِ این تابوت تابد به‌ناگزیر درخشان و تاب‌ناک چشمان ِ زنده‌یی چون زُهره‌ئی به تارک ِ تاریک ِ گرگ و میش چون گرم‌ْساز امیدی در نغمه‌های من! بگذار عشق ِ این‌سان مُردارْوار در دل ِ تابوت ِ شعر ِ تو ـ تقلیدکار ِ دلقک ِ قاآنی ــ گندد هنوز و …………..باز خود را …………..تو لاف‌زن بی‌شرم‌تر خدای همه شاعران بدان! لیکن من (این حرام، این ظلم‌زاده، عمر به ظلمت نهاده، این بُرده از سیاهی و غم نام) بر پای تو فریب بی‌هیچ ادعا زنجیر می‌نهم! فرمان به پاره کردن ِ این تومار می‌دهم! گوری ز شعر ِ خویش ………….. …………..کندن خواهم وین مسخره‌خدا را …………..با سر ………….. …………..درون ِ آن ………….. ………….. …………..فکندن خواهم و ریخت خواهم‌اش به سر خاکستر ِ سیاه ِ فراموشی… بگذار شعر ِ ما و تو ………….. …………..باشد تصویرکار ِ چهره‌ی پایان‌پذیرها: تصویرکار ِ سُرخی‌ لب‌های دختران تصویرکار ِ سُرخی‌ زخم ِ برادران! و نیز شعر ِ من یک‌بار لااقل تصویرکار ِ واقعی چهره‌ی شما دلقکان دریوزه‌گان ” شاعران! ” \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((مرغ معما)) از سهراب سپهری مرغ معما دیر زمانی است روی شاخه ی این بید مرغی بنشسته کو به رنگ معماست. نیست هم آهنگ او صدایی ، رنگی. چون من در این دیار ، تنها ، تنهاست. گرچه درونش همیشه پر زهیاهوست ، مانده بر این پرده لیک صورت خاموش. روزی اگر بشکند سکوت پر از حرف ، بام و در این سرای می‌رود از هوش. راه فرو بسته گرچه مرغ به آوا ، قالب خاموش او صدایی گویاست. می‌گذرد لحظه ‌ها به چشمش بیدار، پیکر او لیک سایه ـ روشن رؤیاست. رسته ز بالا و پست بال و پر او . زندگی دور مانده: موج سرابی. سایه‌اش افسرده بر درازی دیوار. پرده ی دیوار و سایه : پرده ی خوابی. خیره نگاهش به طرح های خیالی. آن چه در آن چشم ‌هاست نقش هوس نیست. دارد خاموشی اش چون با من پیوند، چشم نهانش به راه صحبت کس نیست. ره به درون می‌ برد حمایت این مرغ: آنچه نیاید به دل ، خیال فریب است. دارد با شهر های گمشده پیوند: مرغ معما در این دیار غریب است. \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((در قیر شب)) اثر سهراب سپهری در قیر شب دیرگاهی است در این تنهایی رنگ خاموشی در طرح لب است. بانگی از دور مرا می‌خواند ، لیک پاهایم در قیر شب است. رخنه‌ای نیست در این تاریکی : در و دیوار به هم پیوسته. سایه‌ای لغزد اگر روی زمین نقش وهمی است ز بندی رَسته. نفس آدم‌ها سر بسر افسرده است. روزگاری است در این گوشه ی پژمرده ی هوا هر نشاطی مرده است. دست جادویی شب در به روی من و غم می‌بندد. می‌کنم هر چه تلاش، او به من می خندد . نقش‌هایی که کشیدم در روز ، شب ز راه آمد و با دود اندود . طرح‌هایی که فکندم در شب ، روز پیدا شد و با پنبه زدود . دیرگاهی است که چون من همه را رنگ خاموشی در طرح لب است. جنبشی نیست در این خاموشی: دست ‌ها ، پا ها در قیر شب است . \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((نازی مرد)) از حسین پناهی نازی مرد نازی نازی مرد آن همه دویدن و سراب این همه درخشش و سیاه تا کجا من اومدم چطوری برگردم ؟ چه درازه سایه ام چه کبود پاهام من کجا خوابم برد ؟ یه چیزی دستم بود! کجا از دستم رفت ؟ من می خواهم برگردم به کودکی قول می دهم که از خونه پامو بیرون نذارم سایه مو دنبال نکنم تلخ تلخم, مثل یک خارک سبز سردمه و می دونم هیچ زمانی دیگه خرما نمی شم چه غریبم روی این خوشه سرخ من می خوام برگردم به کودکی!! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! کفش برگشت برامون کوچیکه پابرهنه نمی شه برگردم ؟ پل برگشت توان وزن ما را نداره! برگشتن ممکن نیست برای گذشتن از ناممکن , کی یو باید ببینیم؟!! رویا رو , رویا رو , رویا رو , رویا رو رویا را کجا زیارت بکنم ؟ در عالم خواب خواب به چشمام نمی آد! بشمار , تا سی بشمار ... یک و دو یک و دو سه و چهار پنج و شش هفت و هشت نه و ده ... \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	دانلود فیلم((سوته دلان))اثر علی حاتمی با بازیه بهروز وثوقی فيلم سوته دلان دانلود فيلم سوته دلان Password: www.arianworld.com ______________________________ حبیب آقا ظروفچی، کاسب خوش نامی است که در پیرانه سر ازدواج نکرده و زندگی اش را وقف مادر و برادر ناتنی اش مجید دوکله کرده است. برادر دیگرش کریم، که پرنده باز است با همسرش زینت سادات و فروغ الزمان که سالهاست به پای حبیب آقا نشسته با آن ها زندگی می کنند. مجید که به دلیل جمجمه بزرگش عقل سالمی ندارد و در مغازه حبیب آقا کار می کند و ظروف کرایه را به مجلس عزا و شادمانی می برد دل باخته دختری است که عکس اش را در ویترین یک عکاس خانه دیده است. بازیگران: بهروز وثوقی، شهره آغداشلو، فخری خوروش، جمشید مشایخی، جهانگیر فروهر، آتش خیر، مینو ابریشمی، سعید نیکپور، سعید امیرسلیمانی، اکبر مشکین، رقیه چهره آزاد، محمود بصیری کارگردان: علی حاتمی سال ساخت: 1356 منبع:www.albino.blogfa.com \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	دانلود فیلم((طوقی))اثر علی حاتمی با بازیه بهروز وثوقی فيلم طوقی لينك دانلود فيلم طوقی Password: www.arianworld.com آسید مرتضی کبوترباز که با مادر نابینایش زندگی می کند. یک کبوتر طوقی دارد که چشم همه کبوتربازهای محل دنبال اوست. دایی مرتضی آسیدمصطفی برای خواستگاری نامزدش طوبی مرتضی را به شیراز می فرستد. اما مرتضی خودش عاشق طوبی می شود و پس از مراسم عقد طوبی را به کاشان می برد بی آنکه مادر و دایی اش را از این موضوع باخبر سازد. بازیگران: بهروز وثوقی، آفرین، ناصر ملک مطیعی، ژاله علو، حمیده خیرآبادی، محسن آراسته، بهمن مفید، غلامرضا سرکوب، حسین گیل، شهرزاد، جلال پیشوائیان کارگردان: علی حاتمی سال ساخت: 1349 منبع:www.albino.blogfa.com \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	دانلود فیلم ((بوف کور)) صادق هدایت دانلود فیلم بوف کور بوف کور اثر صادق هدایت بازیگران : فرشید فرشود – ناصر نصیری – نوین قباسی کارگردان : کیومرث درم بخش دستیار کارگردان : کیانوش رفیعی – احمد سلیمانی محصول سال 1353 رنگی موسقی از علی اکبرخان فیلم بردارها : (جمشید فرحی در ایران) (عظیم جوانروح در پاریس) تدوین منوچهر اولیائی صورتگر اکبر نمینی دوبلاژ : سازمان رادیو تلوزیون ملی ایران سرپرست گویندگان : سعید شرافت عکس : کوپال مشکوق تیتراژ : کامبیز درم بخش طراح لباس : لیلی تقیان دانلود قسمت اول بوف کور دانلود قسمت اول بوف کور ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دانلود قسمت دوم بوف کور دانلود قسمت دوم بوف کور توجه : لطفا برای دیدن فیلم با کیفیت بالاتر و بدون خط فایل ها را با برنامه مدیا پلیر کلاسیک مشاهده نمایید. توجه : این فیلم بسیار کمیاب و شاید نایاب شده پس از دستش ندید. تصویری از جسد صادق هدایت در دقیقه های پایانی فیلم لطفا نظرات خود را در مورد فیلم بدهید باتشکر منبع:www.40cheraghi.blogfa.com \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((مردم ! ای مردم)) از مهدی اخوان ثالث مردُم! ای مردُم مردم ! ای مردم من همیشه یادم ست این ، یادتان باشد نیم شبها و سحرها ، این خروس پیر می خروشد ، با خراش سینه می خواند گوشها گر با خروش و هوش با فریادتان باشد مردم ! ای مردم من همیشه یادم ست این ، یادتان باشد و شنیدم دوش ، هنگام سحر می خواند باز این چنین با عالم خاموش فریاد از جگر می خواند مردم ! ای مرددم من اگر جغدم ، به ویران بوم یا اگر بر سر سایه از فرّ ِ هما دارم هر چه هستم از شما هستم هر چه دارم ، از شما دارم مردم ! ای مردم من همیشه یادم ست این ، یادتان باشد \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((باغ من)) از مهدی اخوان ثالث باغ من آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر ، با آن پوستین سرد نمناکش باغ بی برگی روز و شب تنهاست با سکوت پاک غمناکش ساز او باران ، سرودش باد جامه اش شولای عریانی ست ور جز اینش جامه ای باید بافته بس شعله ی زر تار ِ پودش باد گو بروید ، یا نروید ، هر چه در هر کجا که خواهد یا نمی خواهد باغبان و رهگذاری نیست باغ نومیدان چشم در راه بهاری نیست گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد ور به رویش برگ لبخندی نمی روید باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟ داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید باغ بی برگی خنده اش خونی ست اشک آمیز جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن پادشاه فصلها ، پاییز \|+\| نوشته شده توسط امین \|

بیوگرافی از ((مهدی اخوان ثالث))

تولد

اسفند ۱۳۰۷

مشهد ٫ استان خراسان

مرگ
۴ شهریور ۱۳۶۹

تهران

آرامگاه توس در کنار آرامگاه فردوسی

لقب‌ها م. امید

زمینه فعالیت

ادبیات فارسی موسیقی

سبک
شعر نو

ملیت ایران

همسر ایران اخوان ثالث

فرزندان

لاله , لولی , تنگل , توس , زرتشت , مزدک علی

|+| نوشته شده توسط امین |


	((اجاق سرد)) از نیما یوشیج اجاق سرد مانده از شب های دورادور بر مسير خامش جنگل سنگچينی از اجاقی خرد اندرو خاکستر سردی همچنان کاندر غبار اندوده ی انديشه های من ملال انگيز طرح تصويری در آن هرچيز داستانی حاصلش دردی روز شيرينم که با من آشتی بودش نقش ناهمرنگ گرديده سرد گشته, سنگ گرديده با دم پاييز عمر من کنايت از بهار روی زردی همچنانکه مانده از شب های دورادور بر مسير خامش جنگل سنگچينی از اجاقی خرد اندرو خاکستر سردی آبان 1327 \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((داروگ)) اثر نیما یوشیج داروَگ خشک آمد کشتگاه من در جوار کشت همسایه. گرچه می‌گویند: "می‌گریند روی ساحل نزدیک سوگواران در میان سوگواران." قاصد روزان ابری، داروگ! کی می‌رسد باران؟ بر بساطی که بساطی نیست در درون کومه‌ی تاریک من که ذره‌ای با آن نشاطی نیست و جدار دنده‌های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می‌ترکد - چون دل یاران که در هجران یاران- قاصد روزان ابری، داروگ! کی می‌رسد باران؟ \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((دلقک)) از حسین پناهی دلقک بعد از آن شب بود ، که انسان را همه دیدند با بادکنکِ سَرَش که بزرگُ بزرگتر می شد به فوتِ علم وتماشاچیان تاجر ، تخمین می زدند که در این استوانه بزرگ می شود هزار اسبُ الاغ را به هزار آخور پُر از کاهُ علوفه بست و همه دیدند که آن شب او انگشتر اعتقاد به سپیدارها را از انگشتِ خود بیرون کشید ! با کلاهی از یال شیر ، بارانی یی از پوستِ وال ، شلواری از چرم کرگدن ، کفشی از پوست گاومیش ، موهایی از یال بلندِ اسب ، دندانهایی ار عاج فیل و استخوانهائی همه از طلای ناب و قلبش.... تنها قلبش قلبِ خوذ او بود ! کندوی نو ساخته ای که زنبورانش در دفتر ِ شعر ِ شاعری ، همه سوخته بودند به آتش گلهای سرخُ زرد ! \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((به وقت گرینویچ)) از حسین پناهی به وقت گرینویچ اولین نقطه ای که از مرکز کائنات گریخت و بر خلاف محورش به چرخش در آمد ، سر من بود! من اولین قابله ای هستم که ناف شیری را بریده است ! اولین آواز را من خواندم ، برای زنی که در هراس سکوتُ سنگُ سکسکه ، تنها نارگیل شامم را قاپیدُ برد ! من اولین کسی هستم که از چشم زنی ترسیده است ! من ماگدالینم ! غول تماشا ! کاشف دلُ فندقُ سنگ آتش زنه ! سپهر را من نیلگون شناختم ! چرا که همرنگ هوس های نا محدودِ من بوذه ! خدا ، کران بیکرانه شکوهِ پرستش من بود و شیطان ، اسطوره تنهائی اندیشه های هولناک من ! اولین دستی که خوشه اولین انگور را چید دستِ من بود ! کفش ، ابتکار پرسه های من بود و چتر ، ابداع بی سامانی هایم ! هندسه ! شطرنج سکوت من بود و رنگ ، تعبیر دل تنگی هایم ! من اولین کسی هستم که ، در دایره صدای پرنده یی بر سرگردانی خود خندیده است ! من اولین سیاه مستِ زمینم ! هر چرخی که می بینید ، بر محور ِ شراره های شور عشق من می چرخد ! \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از فروغ فرخزاد ((بوسه)) بوسه در دو چشمش گناه ميخنديد بر رخش نور ماه ميخنديد در گذرگاه آن لبان خموش شعله اي بي پناه ميخنديد شرمناک و پر از نيازي گنگ با نگاهي که رنگ مستي داشت در دو چشمش نگاه کردم و گفت : « بايد از عشق ، حاصلي برداشت » سايه اي روي سايه اي خم شد در نهانگاه راز پرور شب نفسي روي گونه اي لغزيد بوسه اي شعله زد ميان دو لب ....! \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از احمد شاملو((دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم)) دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می‌پویند مبادا شعله‌ای در آن نهان باشد دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می‌پویند مبادا شعله‌ای در آن نهان باشد روزگار غریبی‌ست نازنین روزگار غریبی‌ست نازنین و عشق را كنار تیرك راهبند تازیانه می‌زنند عشق را در پستوی خانه نهان باید كرد شوق را در پستوی خانه نهان باید كرد روزگار غریبی‌ست نازنین روزگار غریبیست نازنین و در این بن‌بست كج و پیچ سرما آتش را به سوخت‌وار سرود و شعر فروزان می‌دارند به اندیشیدن خطر مكن روزگار غریبی‌ست آن كه بر در می‌كوبد شباهنگام به كشتن چراغ آمده است نور را در پستوی خانه نهان باید كرد دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می‌پویند مبادا شعله‌ای بر آن نهان باشد دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می‌پویند مبادا شعله‌ای بر آن نهان باشد روزگار غریبی‌ست نازنین روزگار غریبی‌ست نازنین نور را در پستوی خانه نهان باید كرد عشق را در پستوی خانه نهان باید كرد آنك قصابانند بر گذرگاهها مستقر با كنده و ساتوری خون آلود و تبسم را بر لبها جراحی می‌كنند و ترانه را بر دهان كباب قناری بر آتش سوسن و یاس شوق را در پستوی خانه نهان باید كرد ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است خدای را در پستوی خانه نهان باید كرد خدای را در پستوی خانه نهان باید كرد \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((سرمای درون)) از احمد شاملو سرمای درون همه لرزش دست و دلم از آن بود. که عشق پناهی گردد، پروازی نه گریزگاهی گردد. آی عشق آی عشق چهره ی آبیت پیدا نیست. * و خنکای مرهمی بر شعله ی زخمی نه شور شعله بر سرمای درون آی عشق آی عشق چهره ی سرخت پیدا نیست. * غبار تیره ی تسکینی بر حضور وهن و دنج رهایی بر گریز حضور، سیاهی بر آرامش آبی و سبزه ی برگچه بر ارغوان آی عشق آی عشق رنگ آشنای چهره ات پیدا نیست. \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	تصاویری از عزت الله انتظامی \|+\| نوشته شده توسط امین \|

بیوگرافی از ((محمدرضا شجریان))

اطلاعات هنرمند
شجریان در کنسرت لندن
نام اصلی	محمدرضا شجریان
تولد	۱ مهر ۱۳۱۹ مشهد-خراسان-ایران
سبکها	موسیقی سنتی ایرانی
فعالیت(ها)	خواننده
مدت فعالیت	از ۱۳۵۰ تا کنون
ناشر	شرکت دل آواز

|+| نوشته شده توسط امین |


	شعری از حسین پناهی ((کاج ها در بکر اند)) کاج ها در بکر اند نیمکت کهنه باغ خاطرات دورش را در اولین بارش زمستانی از ذهن پاک کرده است خاطره شعرهایی را که هرگز نسروده بودم خاطره آوازهایی را که هرگز نخوانده بودی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از حسین پناهی ((منظومه ها)) منظومه ها پس این ها همه اسمش زندگی است دلتنگی ها دل خموشی ها ثانیه ها دقیقه ها حتی اگر تعدادشان به دو برابر آن رقمی که برایت نوشته ام برسد ما زنده ایم چون بیداریم ما زنده ایم چون می خوابیم و رستگار و سعادتمندیم زیرا هنوز بر گستره ویرانه های وجودمان پانشینی برای گنجشک عشق باقی گذاشته ایم خوشبختیم زیرا هنوز صبح هامان آذین ملکوتی بانگ خروس هاست سرو ها مبلغین بی منت سر سبزی اند و شقایق ها پیام آوران آیه های سرخ عطر و آتش برگچه های پیاز ترانه های طراوتند و فکر من واقعا فکر کن که چه هولناک می شد اگر از میان آواها بانگ خروس رابر می داشتند و همین طور ریگ ها و ماه و منظومه ها ما نیز باید دوست بداریم ... آری باید زیرا دوست داشتن خال با روح ماست \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری زیبا از حسین پناهی((سرودی برای مادران)) سرودی برای مادران پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد چه کسی او؟ زنی است در دوردست های دور زنی شبیه مادرم زنی با لباس سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید کوچک نشسته است رفتم و وارت دیدم چل ورات چل وار کهنت وبردس بهارت پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد و این بار زنی بهیاد سالهای دور سالهی گمم سالهایی که در کدورت گذشت پیر و فراموش گشته اند می نالد کودکی اش را دیروز را دیروز در غبار را او کوچک بود و شاد با پیراهنی به رنگ گلهای وحشی سبز و سرخ و همراه او مادرش زنی با لباس های سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید کوچک نشسته بود زیر همین بلوط پیر باد زورش به پر عقاب نمی رسید یاد می آورد افسانه های مادرش را مادر این همه درخت از کجا آمده اند ؟ هر درخت این کوهسار حکایتی است دخترم پس راست می گفت مادرم زنان تاوه در جنگل می میرند در لحظه های کوه و سالهای بعد دختران تاوه با لباس های سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید نشسته است آنها را در آوازهاشان می خوانند هر دختری مادرش را رفتم و وارت دیدم چل وارت چل وار کهنت وبردس نهارت خرابی اجاق ها را دیدم در خرابی خانه ها و دیدم سنگ های دست چین تو را در خرابی کهنه تری پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد و این بار دختری به یاد مادرش \|+\| نوشته شده توسط امین \|

Biography ((sadegh hedayat))

Sadeq Hedayat
Birth name	Sādeq Hedāyat
Born	17 February 1903(1903-02-17) IranTehran
Died	4 April 1951 (aged 48)Paris,France
Nationality	Iranian
Field	Writer of prose fiction and short stories
Works	Būf-e Kūr (The Blind Owl) Zendé be Gūr (Buried Alive) Sé qatré khūn (Three Drops of Blood)

|+| نوشته شده توسط امین |


	شعري از مهدي اخوان ثالث ((زندگی)) زندگی بر زمین افتاده پخشیده ست دست و پا گسترده تا هر جا از کجا ؟ کی ؟ کس نمی داند و نمی داند چرا حتی سالها زین پیش این غم آور وحشت منفور را خیام پرسیده ست وز محیط فضل و شمع خلوت اصحاب هم هرگز هیچ جز بیهوده نشنیده ست کس نداند کی فتاده بر زمین این خلط گندیده وز کدامین سینه ی بیمار عنکبوتی پیر را ماند ، شکم پر زهر و پر احشا مانده ، مسکین ، زیر پای عابری گمنام و نابینا پخش مرده بر زمین ، هموار دیگر ایا هیچ کرمکی در هیچ حالی از دگردیسی تواند بود ؟ من پرسم کیست تا پاسخ بگوید از محیط فضل خلوت یا شلوغی کیست ؟ چیست ؟ من می پرسم این بیهوده ای تاریک ترس آور چیست ؟ \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثري از سياوش كسرايي((له له و تنفس)) له له و تنفس خوابم نمی برد گوشم فرودگاه صداهای بی صداست باور نمی کنی اما من پچ پچ غمین تصاویر عشق را محبوس و چارمیخ به دیوار سال ها پیوسته باز می شنوم در درون شب من رویش گیاه و رشد نهالان پرواز ابرها تولد باران تخمیرهای سکت و جادویی زمین من نبض خلق را از راه گوش می شنوم آری همواره من تنفس دریای زنده را تشخیص می دهم باور نمی کنی اما در زیر پاشنه هر در در پشت هر مغز من له له سگان مفتش را پی جوی و هرزه پوی احساس می کنم حتی از هر بلور واژه که جان می دهد به خلق نان و گل و سلامت و آزادی می بینم آشکار این پوزه های وحشت را له له زنان و هار آن گیاه از میان صداهای گونه گون این له له آن تنفس هر دم بلند بنهفته هر صدایی دیگر تا آستان قلبم بی تاب نردیک می شوند نزدیک می شوند و خوابم نمی برد اینک منم مهاجم و محبوس لبریز آبهای طاغی دریای سهمگین قربانی سگان تکاپو می گردم و به بازوانم مواج هر چیز را به گردم می گردانم می ترسم اما می ترسانم دندان من از خشم به هر سو ده می شود آشوب می شود دل من درد می کشم با صد هزار زخم که در پیکرم مراست دریا درون سینه من جوش می زند فریاد می زنم ای قحبگان نان به پلیدی خور دروغ دشنام می دهم به شما با تمام جان قی می کنم به روی شما از صمیم فلب جان سفره سگان گرسنه تن وصله پوش زخم چون ساحلی جدا شده دریایش از کنار در گرگ و میش صبح تابم تب آوریده و خوابم نمی برد \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	مصاحبه ای با جلال آل احمد مصاحبه با جلال آل احمد آن چه مي‌خوانيد، قسمت‌هايي است از گفت‌وگوي مفصلي با جلال‌آل‌‌احمد که در روز چهارشنبة نوزدهم فروردين هزاروسيصد و چهل و سه، روي نوار ضبط شده و هم پس از آوردن روي کاغذ، بار ديگر از نظر جلال‌آل‌احمد گذشته. طرف‌هاي اين گفتگو عبارتند از دکتر ناصر وثوقي و آيدين آغداشلو و شميم بهار. و تبويب مطالب از همين حضرات است که « انديشه و هنر» را اداره مي‌کردند. برای خواندن مصاحبه روی ادامه مطلب کلیک کنید...... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری زیبا از فروغ فرخزاد ((پرواز را به خاطر بسپار!)) پرواز را به خاطر بسپار! دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده شب مي كشم چراغهاي رابطه تاريكند چراغهاي رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني است. \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از سهراب سپهری ((مرگ رنگ)) مرگ رنگ رنگی کنار شب بی حرف مرده است مرغی سیاه آمده از راه های دور می خواند از بلندی بام شب شکست سرمست فتح آمده از راه این مرغ غم پرست در این شکست رنگ از هم گسسته رشته ی هر آهنگ تنها صدای مرغک بی بک گوش سکوت ساده می آراید با گوشوار پژوک مرغ سیاه آمده از راههای دور بنشسته روی بام بلند شب شکست چون سنگ ‚ بی تکان لغزانده چشم را بر شکل های در هم پندارش خوابی شگفت می دهد آزارش گلهای رنگ سرزده از خاک های شب در جاده ای عطر پای نسیم مانده ز رفتار هر دم پی فریبی این مرغ غم پرست نقشی کشد به یاری منقار بندی گسسته است خوابی شکسته است رویای سرزمین افسانه شکفتن گلهای رنگ را از یاد برده است بی حرف باید از خم این ره عبور کرد رنگی کنار این شب بی مرز مرده است \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری زیبا از سیاوش کسرایی ((آرش کمانگیر)) آرش کمانگیر برف می بارد برف می بارد به روی خار و خاراسنگ کوهها خاموش دره ها دلتنگ راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ بر نمی شد گر ز بام کلبه های دودی یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان ما چه می کردیم در کولک دل آشفته دمسرد ؟ آنک آنک کلبه ای روشن روی تپه روبروی من در گشودندم مهربانی ها نمودندم زود دانستم که دور از داستان خشم برف و سوز در کنار شعله آتش قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز گفته بودم زندگی زیباست گفته و ناگفته ای بس نکته ها کاینجاست آسمان باز آفتاب زر باغهای گل دشت های بی در و پیکر سر برون آوردن گل از درون برف تاب نرم رقص ماهی در بلور آب بوی خک عطر باران خورده در کهسار خواب گندمزارها در چشمه مهتاب آمدن رفتن دویدن عشق ورزیدن غم انسان نشستن پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن کار کردن کار کردن آرمیدن چشم انداز بیابانهای خشک و تشنه را دیدن جرعه هایی از سبوی تازه آب پک نوشیدن گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن همنفس با بلبلان کوهی آواره خواندن در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن گاه گاهی زیر سقف این سفالین بامهای مه گرفته قصه های در هم غم را ز نم نم های باران شنیدن بی تکان گهواره رنگین کمان را در کنار بان ددین یا شب برفی پیش آتش ها نشستن دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن آری آری زندگی زیباست زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست پیر مرد آرام و با لبخند کنده ای در کوره افسرده جان افکند چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد زیر لب آهسته با خود گفتگو می کرد زندگی را شعله باید برفروزنده شعله ها را هیمه سوزنده جنگلی هستی تو ای انسان جنگل ای روییده آزاده بی دریغ افکنده روی کوهها دامن آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید چشمهها در سایبان های تو جوشنده آفتاب و باد و باران بر سرت افشان جان تو خدمتگر آتش سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان زندگانی شعله می خواهد صدا سر داد عمو نوروز شعله ها را هیمه باید روشنی افروز کودکانم داستان ما ز آرش بود او به جان خدمتگزار باغ آتش بود روزگاری بود روزگار تلخ و تاری بود بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره دشمنان بر جان ما چیره شهر سیلی خورده هذیان داشت بر زبان بس داستانهای پریشان داشت زندگی سرد و سیه چون سنگ روز بدنامی روزگار ننگ غیرت اندر بندهای بندگی پیچان عشق در بیماری دلمردگی بیجان فصل ها فصل زمستان شد صحنه گلگشت ها گم شد نشستن در شبستان شد در شبستان های خاموشی می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی ترس بود و بالهای مرگ کس نمی جنبید چون بر شاخه برگ از برگ سنگر آزادگان خاموش خیمه گاه دشمنان پر جوش مرزهای ملک همچو سر حدات دامنگستر اندیشه بی سامان برجهای شهر همچو باروهای دل بشکسته و ویران دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو هیچ سینه کینهای در بر نمی اندوخت هیچ دل مهری نمی ورزید هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید باغهای آرزو بی برگ آسمان اشک ها پر بار گر مرو آزادگان دربند روسپی نامردان در کار انجمن ها کرد دشمن رایزن ها گرد هم آورد دشمن تا به تدبیری که در ناپک دل دارند هم به دست ما شکست ما بر اندیشند نازک اندیشانشان بی شرم که مباداشان دگر روزبهی در چشم یافتند آخر فسونی را که می جستند چشم ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جست و جو می کرد وین خبر را هر دهانی زیر گوشی بازگو می کرد آخرین فرمان آخرین تحقیر مرز را پرواز تیری می دهد سامان گر به نزدیکی فرود اید خانه هامان تنگ آرزومان کور ور بپرد دور تا کجا ؟ تا چند ؟ آه کو بازوی پولادین و کو سر پنجه ایمان ؟ هر دهانی این خبر را بازگو می کرد چشم ها بی گفت و گویی هر طرف را جست و جو می کرد پیر مرد اندوهگین دستی به دیگر دست می سایید از میان دره های دور گرگی خسته می نالید برف روی برف می بارید باد بالش را به پشت شیشه می مالید صبح می آمد پیر مرد آرام کرد آغاز پیش روی لشکر دشمن سپاه دوست دشت نه دریایی از سرباز آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست بی نفس می شد سیاهی دردهان صبح باد پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت درد آور دو دو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر کودکان بر بام دختران بنشسته بر روزن مادران غمگین کنار در کم کمک در اوج آمد پچ پچ خفته خلق چون بحری بر آشفته به جوش آمد خروشان شد به موج افتاد برش بگرفت وم ردی چون صدف از سینه بیرون داد منم آرش چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن منم آرش سپاهی مردی آزاده به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را اینک آماده مجوییدم نسب فرزند رنج و کار گریزان چون شهاب از شب چو صبح آماده دیدار مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش شما را باده و جامه گوارا و مبارک باد دلم را در میان دست می گیرم و می افشارمش در چنگ دل این جام پر از کین پر از خون را دل این بی تاب خشم آهنگ که تا نوشم به نام فتحتان در بزم که تا بکوبم به جام قلبتان در رزم که جام کینه از سنگ است به بزم ما و رزم ما سبو و سنگ را جنگ است در این پیکار در این کار دل خلقی است در مشتم امید مردمی خاموش هم پشتم کمان کهکشان در دست کمانداری کمانگیرم شهاب تیزرو تیرم ستیغ سر بلند کوه ماوایم به چشم آفتاب تازه رس جایم مرا نیر است آتش پر مرا باد است فرمانبر و لیکن چاره را امروز زور و پهلوانی نیست رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست در این میدان بر این پیکان هستی سوز سامان ساز پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز پس آنگه سر به سوی آٍمان بر کرد به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد درود ای واپسین صبح ای سحر بدرود که با آرش ترا این آخرین دیداد خواهد بود به صبح راستین سوگند بهپنهان آفتاب مهربار پک بین سوگند که آرش جان خود در تیر خواهد کرد پس آنگه بی درنگی خواهدش افکند زمین می داند این را آسمان ها نیز که تن بی عیب و جان پک است نه نیرنگی به کار من نه افسونی نه ترسی در سرم نه در دلم بک است درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش نفس در سینه های بی تاب می زد جوش ز پیشم مرگ نقابی سهمگین بر چهره می اید به هر گام هراس افکن مرا با دیده خونبار می پاید به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد به راهم می نشیند راه می بندد به رویم سرد می خندد به کوه و دره می ریزد طنین زهرخندش را و بازش باز میگیرد دلم از مرگ بیزار است که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است ولی آن دم که ز اندوهان روان زندگی تار است ولی آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکاراست فرو رفتن به کام مرگ شیرین است همان بایسته آزادگی این است هزاران چشم گویا و لب خاموش مرا پیک امید خویش می داند هزاران دست لرزان و دل پر جوش گهی می گیردم گه پیش می راند پیش می ایم دل و جان را به زیور های انسانی می آرایم به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند نقاب از چهره ترس آفرین مرگ خواهم کند نیایش را دو زانو بر زمین بنهاد به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد برآ ای آفتاب ای توشه امید برآ ای خوشه خورشید تو جوشان چشمه ای من تشنه ای بی تاب برآ سر ریز کن تا جان شود سیراب چو پا در کام مرگی تند خو دارم چو در دل جنگ با اهریمنی پرخاش جو دارم به موج روشنایی شست و شو خواهم ز گلبرگ تو ای زرینه گل من رنگ و بو خواهم شما ای قله های سرکش خاموش که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید که ابر ‌آتشین را در پناه خویش می گیرید غرور و سربلندی هم شما را باد امدیم را برافرازید چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید غرورم را نگه دارید به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید زمین خاموش بود و آسمان خاموش تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش به یال کوه ها لغزید کم کم پنجه خورشید هزاران نیزه زرین به چشم آسمان پاشید نظر افکند آرش سوی شهر آرام کودکان بر بام دختران بنشسته بر روزن مادران غمگین کنار در مردها در راه سرود بی کلامی با غمی جانکاه ز چشمان برهمی شد با نسیم صبحدم همراه کدامین نغمه می ریزد کدام آهنگ ایا می تواند ساخت طنین گام های استواری را که سوی نیستی مردانه می رفتند ؟ طنین گامهایی را که آگاهانه می رفتند ؟ دشمنانش در سکوتی ریشخند آمیز راه وا کردند کودکان از بامها او را صدا کردند مادران او را دعا کردند پیر مردان چشم گرداندند دختران بفشرده گردن بندها در مشت همره او قدرت عشق و وفا کردند آرش اما همچنان خاموش از شکاف دامن البرز بالا رفت وز پی او پرده های اشک پی در پی فرود آمد بست یک دم چشم هایش را عمو نوروز خنده بر لب غرقه در رویا کودکان با دیدگان خسته وپی جو در شگفت از پهلوانی ها شعله های کوره در پرواز باد غوغا شامگاهان راه جویانی که می جستند آرش را به روی قله ها پی گیر باز گردیدند بی نشان از پیکر آرش با کمان و ترکشی بی تیر آری آری جان خود در تیر کرد آرش کار صد ها صد هزاران تیغه شمشیر کرد آرش تیر آرش را سوارانی که می راندند بر جیحون به دیگر نیمروزی از پی آن روز نشسته بر تناور ساق گردویی فرو دیدند و آنجا را از آن پس مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند آفتاب درگریز بی شتاب خویش سالها بر بام دنیا پکشان سر زد ماهتاب بی نصیب از شبروی هایش همه خاموش در دل هر کوی و هر برزن سر به هر ایوان و هر در زد آفتاب و ماه را در گشت سالها بگذشت سالها و باز در تمام پهنه البرز وین سراسر قله مغموم و خاموشی که می بینید وندرون دره های برف آلودی که می دانید رهگذرهایی که شب در راه می مانند نام آرش را پیاپی در دل کهسار می خوانند و نیاز خویش می خواهند با دهان سنگهای کوه آرش می دهد پاسخ می کندشان از فراز و از نشیب جادهها آگاه می دهد امید می نماید راه در برون کلبه می بارد برف می بارد به روی خار و خارا سنگ کوه ها خاموش دره ها دلتنگ راهها چشم انتظاری کاروانی با صدای زنگ کودکان دیری است در خوابند در خوابست عمو نوروز می گذارم کنده ای هیزم در آتشدان شعله بالا می رود پر سوز شنبه 23 اسفند 1337 \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از حسین پناهی((پروانه ها)) پروانه ها حق با تو بود می بایست می خوابیدم اما چیزی خوابم را آشفته کرده است در دو ظاقچه رو به رویم شش دسته خوشه زرد گندم چیده ام با آن گیس های سیاه و روز پریشانشان کاش تنها نبودم فکر می کنی ستاره ها از خوشه ها خوششان نمی آید ؟ کاش تنها نبودی آن وقت که می تواستیم به این موضوع و موضوعات دیگر اینقدر بلند بلند بخندیم تا همسایه هامان از خواب بیدار شوند می دانی ؟ انگار چرخ فلک سوارم انگار قایقی مرا می برد انگار روی شیب برف ها با اسکی می روم و مرا ببخش ولی آخر چگونه می شود عشق را نوشت ؟ می شنوی ؟ نگار صدای شیون می آید گوش کن می دانم که هیچ کس نمی تواند عشق را بنویسد ما به جای آن می توانم قصه های خوبی تعریف کنم گوش کن یکی بود یکی نبود نی بود که به جای آبیاری گلهای بنفشه به جای خواندن آواز ماه خواهر من است به جای علوفه دادن به مادیان ها آبستن به جای پختن کلوچه شیرین ساده و اخمو در سایه بوته های نیشکر نشسته بود و کتاب می خواند صدای شیون در اوج است می شنوی برای بیان عشق به نظر شما کدام را باید خواند ؟ تاریخ یا جغرافی ؟ می دانی ؟ من دلم برای تاریخ می سوزد برای نسل ببرهایش که منقرض گشته اند برای خمره های عسلش که در رف ها شکسته اند گوش کن به جای عشق و جستجوی جوهر نیلی می شود چیزهای دیگیر نوشت حق با تو بود می بایست می خوابیدم اما مادربزرگ ها گفته اند چشم ها نگهبان دل هایند می دانی ؟ از افسانه های قدیم چیزهایی در ذهنم سایه وار در گذر است کودک خرگوش پروانه و من چقدر دلم می خواهد همه داستانهای پروانه ها را بدانم که بی نهایت بار درنامه ها و شعر ها در شعله ها سوختند تا سند سوختن نویسنده شان باشند پروانه ها آخ تصور کن آن ها در اندیشه چیزی مبهم که انعکاس لرزانی از حس ترس و امید را در ذهن کوچک و رنگارنگشان می رقصاند به گلها نزدیک می شوند یادم می آید روزگاری ساده لوحانه صحرا به صحرا و بهار به بهار دانه دانه بنفشه های وحشی را یک دسته می کردم عشق را چگونه می شود نوشت در گذر این لحظات پرشتاب شبانه که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم که در آن دلی می خواند من تو را او را کسی را دوست می دارم \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری زیبا از حسین پناهی ((کودکی ها)) کودکی ها به خانه می رفت با کیف و با کلاهی که بر هوا بود چیزی دزدیدی ؟ مادرش پرسید دعوا کردی باز؟ پدرش گفت و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد به دنبال آن چیز که در دل پنهان کرده بود تنها مادربزرگش دید گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش و خندیده بود \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از حسین پناهی ((دل خوش)) دل خوش جا مانده است چیزی جایی که هیچ گاه دیگر هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد نه موهای سیاه و نه دندانهای سفید \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثر ماندگار علی اکبر دهخدا:((لغت نامه دهخدا)) برای دسترسی به لغت نامه دهخدا روی لینک زیر کلیک کنید: لغت نامه دهخدا \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از حسین پناهی ((بهانه)) بهانه بی تو نه بوی خاک نجاتم داد نه شمارش ستاره ها تسکینم چرا صدایم کردی چرا ؟ سراسیمه و مشتاق سی سال بیهوده در انتظار تو ماندم و نیامدی نشان به آن نشان که دو هزار سال از میلاد مسیح می گذشت و عصر عصر والیوم بود و فلسفه بود و ساندویچ دل وجگر \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری زیبا از فریدون مشیری بغض در اين جهان لا يتناهي، آيا، به بيگناهي ماهي، - ( بغضم نمي گذارد، تا حرف خويش را از تنگناي سينه بر آرم ! ) گر اين تپنده در قفس پنجه هاي تو، اين قلب بر جهنده، آه، اين هنوز زنده لرزنده، اينجا، كنار تابه ! در كام تان گواراست ؛ حرفي دگر ندارم ! ... \|+\| نوشته شده توسط امین \|

اثری زیبا از احمد شاملو ((آیدا در آينه))

آیدا در آينه

لبان‌ات
	به ظرافت ِ شعر

شهواني‌ترين ِ بوسه‌ها را به شرمي چنان مبدل مي‌کند
که جان‌دار ِ غارنشين از آن سود مي‌جويد
تا به صورت ِ انسان درآيد.

و گونه‌هاي‌ات
	با دو شيار ِ مورّب،

که غرور ِ تو را هدايت مي‌کنند و
	سرنوشت ِ مرا

که شب را تحمل کرده‌ام

بي‌آن‌که به انتظار ِ صبح
	مسلح بوده باشم،

و بکارتي سربلند را
از روسبي‌خانه‌هاي ِ دادوستد
سربه‌مُهر بازآورده‌ام.

هرگز کسي اين‌گونه فجيع به کشتن ِ خود برنخاست که من به زنده‌گي
نشستم!

□

و چشمان‌ات راز ِ آتش است.

و عشق‌ات پيروزي‌ي ِ آدمي‌ست
هنگامي که به جنگ ِ تقدير مي‌شتابد.

و آغوش‌ات
اندک جائي براي ِ زيستن
اندک جائي براي ِ مردن

و گريز ِ از شهر
	که با هزار انگشت
		به‌وقاحت

پاکي‌ي ِ آسمان را متهم مي‌کند.

□

کوه با نخستين سنگ‌ها آغاز مي‌شود
و انسان با نخستين درد.

در من زنداني‌ي ِ ستم‌گري بود
که به آواز ِ زنجيرش خو نمي‌کرد ــ
من با نخستين نگاه ِ تو آغاز شدم.

□

توفان‌ها

در رقص ِ عظيم ِ تو
	به‌شکوه‌مندي
		ني‌لبکي مي‌نوازند،

و ترانه‌ي ِ رگ‌هاي‌ات
آفتاب ِ هميشه را طالع مي‌کند.

بگذار چنان از خواب برآيم
که کوچه‌هاي ِ شهر
حضور ِ مرا دريابند.

دستان‌ات آشتي است
و دوستاني که ياري مي‌دهند

تا دشمني
	از ياد
		برده شود.

پيشاني‌ات آينه‌ئي بلند است
تاب‌ناک و بلند،
که خواهران ِ هفت‌گانه در آن مي‌نگرند
تا به زيبائي‌ي ِ خويش دست يابند.

دو پرنده‌ي ِ بي‌طاقت در سينه‌ات آواز مي‌خوانند.
تابستان از کدامين راه فرا خواهد رسيد
تا عطش
آب‌ها را گواراتر کند؟

تا در آئينه پديدار آئي
عمري دراز در آن نگريستم
من برکه‌ها و درياها را گريستم
اي پري‌وار ِ در قالب ِ آدمي
که پيکرت جز در خُلواره‌ي ِ ناراستي نمي‌سوزد! ــ
حضورت بهشتي‌ست
که گريز ِ از جهنم را توجيه مي‌کند،
دريائي که مرا در خود غرق مي‌کند
تا از همه گناهان و دروغ
شسته شوم.

و سپيده‌دم با دست‌هاي‌ات بيدار مي‌شود.

بهمن ِ ۱۳۴۲

|+| نوشته شده توسط امین |


	اثری از محمد حسین شهریار((آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟)) آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟ آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟ بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟ نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟ عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟ نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟ وه که با این عمر های کوته بی اعتبار این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟ آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟ شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟ بی مونس و تنها چرا ؟ تنها چرا ؟ حالا چرا \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از کمال الملک ((ناصر الدین شاه در تالار آیینه کاخ گلستان)) \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری زیبا از مهدی اخوان ثالث آخر شاهنامه این شکسته چنگ بی قانون رام چنگ چنگی شوریه رنگ پیر گاه گویی خواب می بیند خویش را در بارگاه پر فروغ مهر طرفه چشم نداز شاد و شاهد زرتشت یا پریزادی چمان سرمست در چمنزاران پک و روشن مهتاب می بیند روشنیهای دروغینی کاروان شعله های مرده در مرداب بر جبین قدسی محراب می بیند یاد ایام شکوه و فخر و عصمت را می سراید شاد قصه ی غمگین غربت را هان ، کجاست پایتخت این کج ایین قرن دیوانه ؟ با شبان روشنش چون روز روزهای تنگ و تارش ، چون شب اندر قعر افسانه با قلاع سهمگین سخت و ستوارش با لئیمانه تبسم کردن دروازه هایش ،‌سرد و بیگانه هان ، کجاست ؟ پایتخت این دژایین قرن پر آشوب قرن شکلک چهر بر گذشته از مدارماه لیک بس دور از قرار مهر قرن خون آشام قرن وحشتنک تر پیغام کاندران با فضله ی موهوم مرغ دور پروازی چار رکن هفت اقلیم خدا را در زمانی بر می آشوبند هر چه هستی ، هر چه پستی ، هر چه بالایی سخت می کوبند پک می روبند هان ، کجاست ؟ پایتخت این بی آزرم و بی ایین قرن کاندران بی گونه ای مهلت هر شکوفه ی تازه رو بازیچه ی باد است همچنان که حرمت پیران میوه ی خویش بخشیده عرصه ی انکار و وهن و غدر و بیداد است پایتخت اینچنین قرنی بر کدامین بی نشان قله ست در کدامین سو ؟ دیده بانان را بگو تا خواب نفریبد بر چکاد پاسگاه خویش ،‌دل بیدار و سر هشیار هیچشان جادویی اختر هیچشان افسون شهر نقره ی مهتاب نفریبد بر به کشنیهای خشم بادبان از خون ماه ، برای فتح سوی پایتخت قرن می اییم تا که هیچستان نه توی فراخ این غبار آلود بی غم را با چکاچک مهیب تیغهامان ، تیز غرش زهره دران کوسهامان ، سهم پرش خارا شکاف تیرهامان ،‌تند نیک بگشاییم شیشه های عمر دیوان را ز طلسم قلعه ی پنهان ، ز چنگ پاسداران فسونگرشان خلد برباییم بر زمین کوبیم ور زمین گهواره ی فرسوده ی آفاق دست نرم سبزه هایش را به پیش آرد تا که سنگ از ما نهان دارد چهره اش را ژرف بخشاییم ما فاتحان قلعه های فخ تاریخیم شاهدان شهرهای شوکت هر قرن ما یادگار عصمت غمگین اعصاریم ما راویان صه های شاد و شیرینیم قصه های آسمان پک نور جاری ، آب سرد تاری ،‌خک قصه های خوشترین پیغام از زلال جویبار روشن ایام قصه های بیشه ی انبوه ، پشتش کوه ، پایش نهر قصه های دست گرم دوست در شبهای سرد شهر ما کاروان ساغر و چنگیم لولیان چنگمان افسانه گوی زندگیمان ،‌ زندگیمان شعر و افسانه ساقیان مست مستانه هان ، کجاست پایتخت قرن ؟ ما برای فتح می اییم تا که هیچستانش بگشاییم این شکسته چنگ دلتنگ محال اندیش نغمه پرداز حریم خلوت پندار جاودان پوشیده از اسرار چه حکایتها که دارد روز و شب با خویش ای پریشانگوی مسکین ! پرده دیگر کن پوردستان جان ز چاه نابرادر نخواهد برد مرد ، مرد ، او مرد داستان پور فرخزاد را سر کن آن که گویی ناله اش از قعر چاهی ژرف می اید نالد و موید موید و گوید آه ، دیگر ما فاتحان گوژپشت و پیر را مانیم بر به کشتیهای موج بادبان را از کف دل به یاد بره های فرهی ، در دشت ایام تهی ، بسته تیغهامان زنگخورده و کهنه و خسته کوسهامان جاودان خاموش تیرهامان بال بشکسته ما فاتحان شهرهای رفته بر بادیم با صدایی ناتوانتر زانکه بیرون اید از سینه راویان قصه های رفته از یادیم کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه هامان را گویی از شاهی ست بیگانه یا ز میری دودمانش منقرض گشته گاهگه بیدار می خواهیم شد زین خواب جادویی همچو خواب همگنان غاز چشم می مالیم و می گوییم : آنک ، طرفه قصر زرنگار صبح شیرینکار لیک بی مرگ است دقیانوس وای ، وای ، افسوس \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	تصاویری از بزرگ علوی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	قصیده ای از ایرج میرزا دیدار این عجیب نبود که در بازار بینم ماه را دیدم اندر گردش بازار عبدالله را من به زیر سقف دیدم روی عبدالله را مردمان ایند استهلال را بالای بام رو بخر او را و بر خوان کرمی مثواه را یوسف ثانی به بازار آمد ای نفس عزیز من در این گفته ستایش می کنم افواه را هر که او را دید ماهذا بشر گوید همی کاش تغییری دهد یک چند گردشگاه را ترسم این بازاریان از دیدن او بشکنند چون ببیند بردکان آن شمسه ی خرگاه را گم کند تاجر حساب ذرع و کاسب راه دخل لا اله ار گفته ساقط سازد الا الله را وربیفتد چشم زاهد بر رخش وقت نماز بارها این قصه ثابت گشته این گمراه را هر که او را دید راه خانه خود گم کند من که مفتون می کنم از صحبت خود شاه را در زبانم لکنت اید چون کنم بر وی سلام رو ببین آن طره فر خورده ی کوتاه را ای که گویی قصه از زلف پریشان دراز می کشد از سینه ی بیننده بیرون آه را غبغبی دارد که دور از چشم بد بی اختیار راستی زیبد خزانه ی خسرو جم جاه را کوه نور است آن کفل در پشت آن دریای نور مغتنم دان صحبت این پیر کار آگاه را هیچ کس آگه نخواهد شد ز کار عشق ما پاسبان عصمتم اطفال عصمت خواه را گر تو عصمت خواه می باشی مرم از من که من سال ها باشد که من بدرود گفتم باه را من ز زلف مشک فام تو به بویی قانعم \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از نیما یوشیج ترا من چشم در راهم ترا من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخ " تلاجن" سایه ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم ترا من چشم در راهم. شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم ترا من چشم در راهم. زمستان1336 \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری زیبا از فروغ فرخزاد دختر و بهار دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت ای دختر بهار حسد می برم به تو عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای با ناز میگشود دو چشمان بسته را میشست ککلی به لب آب تقره فام آن بالهای نازک زیبای خسته را خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش بر چهر روز روشنی دلکشی دوید موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او رازی سرود و موج بنرمی از او رمید خندید باغبان که سرانجام شد بهار دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار ای بس بهارها که بهاری نداشتم خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان گویی میان مجمری از خون نشسته بود می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب دختر کنار پنجره محزون نشسته بود \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	ترانه هایی از سیاوش کسرایی ترانه ها من آن ابرم که می ایم ز دریا روانم در به در صحرا به صحرا نشان کشتزار تشنه ای کو که بارانم که بارانم سراپا پرستوی فراری از بهارم یک امشب میهمان این دیارم چو ماه از پشت خرمن ها بر اید به دیدارم بیا چشم انتظارم کنار چشمه ای بودیم در خواب تو با جامی ربودی ماه از آب چو نوشیدیم از آن جام گوارا تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب مرا گفتی دل دریا کن ای دوست همه دریا از آن ما کن ای دوست دلم دریا شد اینک در کنارت مکش دریا به خون پروا کن ای دوست به شب فانوس بام تار من بود گل آبی به گندمزار من بود اگر با دیگران تابیده امروز همه دانند روزی یار من بود نسیم خسته خاطر شکوه آمیز گلی را می شکوفاند دل آویز گل سردی گل دوری گل غم گل صد برگ و ناپیدای پاییز من و تو ساقه یک ریشه هستیم نهال نازک یک بیشه هستیم جدایی مان چه بار آورد ؟ بنگر شکسته از دم یک تیشه هستیم سحرگاهی ربودندش به نیرنگ کمند اندازها از دره تنگ گوزن کوه ها دردره بی جفت گدازان سینه می ساید به هر سنگ سمندم ای سمند آتشین بال طلایی نعل من ابریشمین یال چنان رفتی بر این دشت غم آلود که جز گردت نمی بینم به دنبال تن بیشه پر از مهتابه امشب پلنگ کوه ها در خوابه امشب به هر شاخی دلی سامان گرفته دل من در برم بی تابه امشب غروبه راه دور وقت تنگه زمین و آسمان خونابه رنگه بیابان مست زنگ کاروانهاست عزیزانم چه هنگام درنگه ز داغ لاله ها خونه دل من گلستون شهیدونه دل من نداره ره به آبادی رفیقون بیابون در بیابونه دل من از این کشور به آن کشور چه دوره چه دوره خانه دلبر چه دوره به دیدار عزیزان فرصتت باد که وقت دیدن دیگر چه دوره متابان گیسوان درهمت را بشوی ای رود دلواپس غمت را تن از خورشید پر کن ورنه این شب بیالاید همه پیچ و خمت را گلی جا در کنار جو گرفته گلی ماوا سر گیسو گرفته بهار است و مرا زینت دشت گلپوش گلی باید که با من خو گرفته سحر می اید و در دل غمینم غمین تز آدم روی زمینم اگر گهواره شب وا کند روز کجا خسبم که در خوابت ببینم نه ره پیدا نه چشم رهگشایی نه سوسوی چراغ آشنایی گریزی بایدم از دام این شب نه پای ای دل نه اسب بادپایی چرا با باغ این بیداد رفته ست ؟ بهاری نغمه ها از یاد رفته ست ؟ چرا ای بلبلان مانده خاموش امید گل شدن بر باد رفته ست ؟ به خکستر چه آتش ها که خفته است چه ها دراین لبان نا شکفته است منم آن ساحل خاموش سنگین که توفان در گریبانش نهفته است نگاهت آسمانم بود و گم شد دو چشمت سایبانم بود و گم شد به زیر آسمان در سایه تو جهان دردیدگانم بود و گم شد غم دریادلان رابا که گویم ؟ کجا غمخوار دریا دل بجویم ؟ دلم دریای خون شد در غم دوست چگونه دل از این دریا بشویم؟ سبد پر کرده از گل دامن دشت خوشا صبح بهار و دشت و گلگشت نسیم عطر گیاه کال در کام به شهر آمد پیامی داد و بگذشت نسیمم رهروی بی بازگشتم غبار آلودگی این سرگذشتم سراپا یاد رنگ و بوی گلها دریغا گو غریب کوه و دشتم تو پاییز پریشم کردی ای گل پریشان ز پیشم کردی ای گل به شهر عاشقان تنها شدم من غریب شهر خویشم کردی ای گل خوشا پر شور پرواز بهاری میان گله ابر فراری به کوهستان طنین قهقهی نیست دریغا کبک های کوهساری بهارم می شکوفد در نگاهت پر از گل گشته جان من به راهت به بام آرزویم لانه دارند پرستوهای چشمان سیاهت شبی ای شعله راهی در تنم کن زبان سرخ در پیراهنم کن سراپا گر بزن خکسترم ساز در این تاریکی اما روشنم کن منم چنگی غنوده در غم خویش به لب خاموش و غوغا در دل ریش غبار آلود یاد بزم و ساقی گسسته رشته اما نغمه اندیش شقایق ها کنار سنگ مردند بلورین آب ها در ره فسردند شباهنگام خیل ککلی ها از این کوه و کمرها لانه بردند بهار آمد بهار سبزه بر تن بهار گل به سر گلبن به دامن مرا کهشبنم اشکی نمانده است چه سازم گر بیاید خانه من ؟ غباری خیمه بر عالم گرفته زمین و آسمان ماتم گرفته چه فصل است این که یخبندان دل هاست چه شهر است ایم که خک غم گرفته ؟ به سان چشمه ساری پک ماندم نهان در سنگ و در خاشک ماندم هوای آسمان ها در دلم بود دریغا همنشین خک ماندم سحرگاهان که این دشت طلاپوش سراسر می شود آواز و آغوش به دامان چمن ای غنچه بنشین بهارم باش با لبهای خاموش تو بی من تنگ دل من بی تو دل تنگ جدایی بین ما فرسنگ فرسنگ فلک دوری به یاران می پسندد به خورشیدش بماند داغ این ننگ پرستوهای شادی پر گرفتند دل از آبادی ما بر گرفتند به راه شهرهای آفتابی زمین سرد پشت سر گرفتند به گردم گل بهارم چشم مستت ببینم دور گردن هر دو دستت من آن مرغم که از بامت پریدم ندانستم که هستم پای بستت الا کوهی دلت بی درد بادا تنورت گرم و آبت سرد بادا اسیر دست نامردان نمانی سمندت تیز و یارت مرد بادا دو تا آهو از این صحرا گذشتند چه بی آوا چه بی پروا گذشتند از این صحرای بی حاصل دو آهو کنار هم ولی تنها گذشتند \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	تصاویری از سیاوش کسرایی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	چند عکس از بهروز وثوقی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	تصاویری از احمد شاملو \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شجره نامه خانواده هدایت((صادق هدایت)) \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	بیوگرافی از ((فرهاد مهراد)) متولد: ۲۹ دی ۱۳۲۲،تهران زمینه فعالیت: خواننده،نوازنده و آهنگساز متوفی: ۹ شهریور ۱۳۸۱ ،پاریس \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از حسین پناهی گفتگوی من و نازی زیر چتر نازی : بیا زیر چتر من که بارون خیست نکنه می گم که خلی قشنگه که بشر تونسته آتیشو کشف بکنه و قشنگتر اینه که یادگرفته گوجه را تو تابه ها سرخ کنه و بعد بخوره راسی راسی ؟ یه روزی اگه گوجه هیچ کجا پیدانشه اون وقت بشر چکار کنه ؟ من : هیچی نازی دانشمندا تز می دن تا تابه ها را بخوریم وقتی آهنا همه تموم بشه اون وقت بشر لباسارو می کنه و با هلهله از روی آتیش می پره نازی : دوربین لوبیتل مهریه مو اگه با هم بخوریم هلهله های من وتو چطوری ثبت می شه من : عشق من آب ها لنز مورب دارند آدمو واروونه ثبتش می کنند عکسمون تو آب برکه تا قیامت می مونه نازی : رنگی یا سیاه سفید ؟ من : من سیاه و تو سفید نازی : آتیش چی ؟ تو آبا خاموش نمی شن آتیشا من : نمی دونم والله چتر رو بدش به من نازی : اون کسی که چتر رو ساخت عاشق بود من : نه عزیز دل من ‚ آدم بود \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	((حرمت نگه دار ...)) اثر حسین پناهی گلم دلم حرمت نگه دار که این اشک ها خون بهای عمر رفته من است میراث من نه به قید قرعه نه به حکم عرف یکجا سند زدم همه را به حرمت چشمانت به نام تو مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون کتیبه خوان خطوط قبایل دور این سرگذشت کودکیست که به سر انگشت پا دستش به شاخه هیچ آرزویی نرسیده است... هر شب گرسنه میخوابید چند و چرا نمیشناخت دلش گرسنگی شرط بقا بود به آئین قبیله مهربانش پس گریه کن مرا به طراوت به دلی که میگریست بر اسب باژگون کتاب دروغ تاریخش و آواز میخواند ریاضیات را در سمفونی با شکوه جدول ضرب با همکلاسیها در یازده سالگی پایش را به دنیای شگفت کفش نهاد با سر تراشیده و کتی بلند که از سر زانوانش میگذشت با بوی بد سوز کنده درخت و عرق های کهنه آری گلم دلم حرمت نگه دار که این اشک ها خون بهای عمر رفته من است میراث من حکایت آدمی که جادوی کتاب مست و محسورش کرده است تا بدانم و بدانم و بدانم .. به وار وا نهاده ام مهر مادریم را و گهواره ام را به تمامی و سیاه شد سگ سفید امنیتم دو فراموشی و کبوترانم را از یاد بردم و میرفتم و میرفتم و میرفتم تا بدانم تا بدانم تا بدانم از صفحه ای به صفحه ای از چهره ای به چهره ای از شهری به شهری زیر آسمان وطنی که در آن فقط مرگ را به مساوات تقسیم میکردند سند زده ام یکی همه را به حرمت چشمانت مهر و موم شده با با آتش سیگار متبرک ملعون... که یکی یکی میترکاند حفره های ریه ام را تا شمارش معکوس آغاز شده باشد بر این مقصود بی مقصد... از کلامی به کلامی که یکی یکی مردم بر این مقصود بی مقصد کفایت میکرد مرا حرمت آویشن مرا مهتاب مراسمبل و آویشن حرمت چشمان تو بود نبود؟؟؟؟؟ پس دل گره زدم به فرع هر اندیشه ای که آویشن را میسرود.. مسیح به جلجتا بر صلیب نمیشد و تیر باران نمیشد لورکا در گراندا در شبهای سبز کاج ها و مهتاب آری یکی یکی میمردم به بیداری تا دل گره بزنم به فرع هر اندیشه ای که آویشن را میسرود پس رسوب کرده ام با جیب های پر از سنگ به ته رود خانه اوز همراه با ویرجینیا ولف تا بار دیگر مرده باشم بر این مقصود بی مقصد آری گلم دلم حرمت نگه دار که این اشک ها خون بهای عمر رفته من است داد خود به بیداد گاه خود آورده ام همین... نه نه نترس کافر نمیشوم هرگز زیرا به نمیدانم های خود ایمان دارم انسان بی تضاد خمره های منقوش در حجره های میراث عرفان لایت با طعم نعنا شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندانبان همزمان زمزمه میکنند پس ادامه میدهم سر گذشت مردی را که هیچ کس نبود که اینطور اگر نمیبود جهان قادر به حفظ تعادل خویش نمی بود..... چون آن درخت که ایستاده زیر باران نگاهش گم چون آن کلاغ چون آن سایه چون آن خانه گلچین تضاد و تقدیر نیم استوای بود و نبود به روزگار طوفان و موج ورنگ و نور در آتشگاه گرفتار آمدم مستطیل های جادو مربع های جادو من در همین پنجره معصومیت آدم را گریه کرده ام دیوانگی دیگران را دیوانه شدم عرفات در استادیوم فوتبال در کابینه شارون!!!از جنون گاوی گفته ام پادشاهی کرده ام با سر تراشیده و قدرت اداره دو زن من در همین پنجره گله به چرا برده ام سر شانه نکردم که عیال وار بودم و فقیر ظهر به چپ و راست خواباندم تا دل ببرم از دختر عمویم از دیوار راست بالا رفته ام با معجزه کودکی با قورباغه ای در جیبم حراج کرده ام همه رازهایم را یکجا دلقک شده ام با دماق پینوکیو و بوته گونی به جای موهایم آری گلم دلم حرمت نگه دار که این اشک ها قرنهای عمر رفته من است سر گذشت انسانی که هیچ کس نبود و همیشه گریه میکرد بی مجال اندیشه ها و بغض های خود..... تا کی مرا گریه کند و تاکی و به کدام مرام بمیرد آری گلم دلم ورق بزن مرا و به آفتاب فردا بیاندیش که برای تو طلوع میکند با سلام و عطر آویشن \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	کوتاه از صادق چوبک زندگينامه: سالشمار زندگي صادق چوبک تولد: تيرماه 1295 در بوشهر. فرزند آقا اسماعيل بازرگان همسر: قدسي(1296). فرزندان: روزبه (1323 ش.) و بابک (1326 ش.) آموزش ابتدايي: تا کلاس سوم در مدرسه سعادت بوشهر (1303) نقل مکان به شيراز، تحصيل در مدارس شفاعيه، باقريه، سلطانيه و حيات شيراز و کالج آمريکايي در تهران در سال 1316 ازدواج با قدسي، استخدام در وزارت فرهنگ و آغاز تدريس در مدرسه شرافت خرمشهر، سال تحصيلي 17-1316 احضار به خدمت سربازي. سال اول سرباز معمولي مي شود و در سال دوم به دليل تسلط به زبان انگليسي به عنوان مترجم خدمتش را در ستاد ارتش به پايان مي آورد(1319). خاموشي در بيمارستاني در شهر برکلي کاليفرنيا در 13 تيرماه 1377. صادق چوبک، در سال 1295 هجري خورشيدي در بوشهر بدنيا آمد. پدرش تاجر بود، اما به دنبال شغل پدر نرفت و به کتاب روي آورد. در بوشهر و شيراز درس خواند و دوره کالج آمريکايي تهران را هم گذراند. در سال 1316 به استخدام وزارت فرهنگ درآمد. اولين مجموعه و داستانش را با نام " خيمه شب بازي " در سال 1324 منتشر کرد. در اين اثر و " چرا دريا طوفاني شد " (1328) بيشتر به توصيف مناظر مي پردازد، ضمن اينکه شخصيت هاي داستان و روابط آنها و روحيات آنها نيز به تصوير کشيده مي شود. اولين اثرش را هم که حاوي سه داستان و يک نمايشنامه بود، تحت عنوان " انتري که لوطيش مرده بود " به چاپ سپرد. آثار ديگر وي که برايش شهرت فراوان به ارمغان آورد، رمانهاي " تنگسير " و " سنگ صبور " بود. تنگسير به 18 زبان ترجمه شده است. امير نادري، فيلمساز معروف ايراني، در سال 1352 بر اساس آن فيلمي به همين نام ساخته. در " سنگ صبور " جريان سيال ذهني روايت و بيان داستان از زبان افراد مختلف بکار گرفته شده است، اين اثر بحث زيادي را در محافل ادبي آن زمان برانگيخت. ديگر آثار داستاني چوبک عبارتند از: چراغ آخر ( مجموعه هشت داستان کوتاه )، روز اول قبر ( مجموعه ده داستان کوتاه). چوبک به زبان انگليسي مسلط بود و دستي نيز در ترجمه داشت. وي قصه معروف " پينوکيو " را با نام " آدمک چوبي" به فارسي برگرداند. شعر " غراب " اثر " ادگار آلن پو " نيز به همت وي ترجمه شد. آخرين اثر منتشره اش هم ترجمه حکايت هندي عاشقانه اي به نام " مهپاره " بود که در زمستان 1370 منتشر گرديد. وی از اولين کوتاه نويسان قصه فارسي است و پس از محمد علي جمالزاده و صادق هدايت مي توان از او بعنوان يکي از پيشروان قصه نويسي جديد ايران نام برد. فرم قصه هاي جمالزاده بيشتر حکايت گونه و شبيه نويسندگان فرانسوي قرن نوزدهم بود. قصه هاي صادق هدايت هم فراز و نشيب بسيار داشت، گاهي از نظر فرم کاملا استوار و بر اساس معيارهاي قصه نويسي جديد بود و گاهي هم در واقع همان حکايت نويسي، بود که با چاشني طنز همراه مي شد. در اين ميان البته " بوف کور " استثنايي و بي بديل بود و از جهات مختلفي مورد توجه قرار گرفت. گروهي آن را قصه اي روانشناختي و نو دانستند و پيشرفتي در فرم قصه نويسي ايران به سوي قصه نويسي غربي، محسوب نمودند. صادق چوبک متاثر از همين نظر بود و از همين جا آغاز کرد. وي در قصه هايش ذهن و روان قهرمانهايش را مورد توجه قرار داد و سعي کرد به شخصيت هايش عمق ببخشد. همين تلاش براي عمق بخشيدن به شخصيت ها، بر نحوه بيان وي تاثير گذاشت. در سنگ صبور قصه را از زبان شخصيت هاي مختلف مي خوانيم، نحوه بياني که در قصه نويسي نوپاي ايران کاملا تازگي داشت. وي براي بيان افکار ذهني هر يک از شخصيت ها ناگزير بود به زبان هر يک از آنها بنويسد و اين خود به تغيير نثر در طول داستان منتهي شد که باز نسبت به ديگران پيشرفتي جدي محسوب مي شد. در آثار چوبک هر شخصيت داستان به زبان خودش، زبان متناسب با فرهنگ و خانواده و سن و سالش سخن مي گويد، کودک، کودکانه مي انديشد و کودکانه هم حرف مي زند، زن زنانه فکر ميکند و زنانه هم حرف ميزند و بدين ترتيب هر يک از شخصيت ها به بهترين وجه شکل مي گيرند و شخصيت پردازي موفقي ايجاد مي شود که در بستر حوادث داستان، زيبايي و عمق خوشايندي به داستان ميدهد. وي در توصيف واقعيتهاي زندگي نيز وسواس زيادي داشت و اين نيز از ويژگي هاي آثار وي است. چوبک به سبب همين دقت نظر در جزئي نگري ها و درون بيني ها، رئاليست افراطي وگاهي حتا ناتوراليست خوانده اند. آثار چوبک از سالها پيش مورد نقد و بررسي جدي قرار گرفته و در کتابهاي مختلفي از جمله " قصه نويسي " (رضا براهني)، " نويسندگان پيشرو ايران " (محمد علي سپانلو) و "نويسندگان پيشگام در قصه نويسي امروز ايران"(علي اکبر کسمايي)، نوشته هايش تحليل شده اند. صادق چوبک در اواخر عمر بينايي اش را از دست داد و در اوايل تابستان 1377، در آمريکا درگذشت و بنا به وصيتش يادداشتهاي منتشر نشده اش را سوزاندند. آثار:در سال 1324 شمسي چاپ اولين کتاب با عنوان خيمه شب بازي حاوي 11 قصه. به علت قصهً اسائه ادب ده سالي از انتشار اين کتاب جلوگيري مي شود. در اين مجموعه " اسائه ادب " به صادق هدايت و " بعدازظهر آخر پائيز " مسعود فرزاد هديه شده است. در سال 1328 شمسي انتشار دومين مجموعه قصه با عنوان " انتري که لوطيش مرده بود " حاوي سه قصه و يک نمايشنامه. در سال 1329 شمسي چاپ قصه ها در نشريات مختلف و از نخستين دوره مجله سخن به بعد. در سال 1334 شمسي انتشار چاپ دوم خيمه شب بازي پس از ممنوعيت ده ساله. در اين چاپ " اسائه ادب " حذف و به جاي آن " آه انسان " آمده بود. سفر به آمريکا براي شرکت در سميناري در دانشگاه هاروارد. سفر به مسکو، سمرقند، بخارا و تاجيکستان به دعوت کانون نويسندگان شوروي. ترجمه پينوکيو اثر کارلو کولودي به نام آدمک چوبي. در سال 1336 شمسي ترجمه انتري که لوطيش مرده بود توسط پيتر لوري و چاپ آن در مجله دنياي جديد نويسندگي شماره 11. در سال 1338 شمسي ترجمه شعر " غراب " ادگار آلن پو در نشريه کاوش در سال 1341 شمسي تهيه فيلم دريا بر اساس قصه " چرا دريا توفاني شده بود "، از مجموعه انتري که لوطيش مرده بود به وسيله ابراهيم گلستان و با شرکت فروغ فرخزاد که ناتمام ماند. در سال 1342 شمسي چاپ رمان تنگسير که به قدسي خانم چوبک هديه است. اين رمان به زبان هاي مختلف ترجمه شده است. در سال 1344 شمسي چاپ کتاب چراغ آخر که حاوي 8 داستان کوتاه و يک شعر است. انتشار کتاب روز اول قبر که به روزبه چوبک هديه شده است. حاوي ده قصه و يک نمايشنامه " هفتخط " است. اين نمايش توسط دانشجويان ژاپني دانشگاه شيراز به روي صحنه رفته است. در سال 1345 شمسي انتشار رمان سنگ صبور که آن را به زادگاهش بوشهر هديه کرده است. در سال 1346 شمسي مصاحبه صدرالدين الهي با پرويز ناتل خانلري ( درباره چوبک ) در سال 1348 شمسي چاپ نوشته اي از نصرت رحماني با عنوان " درازناي سه شب پرگو " در روزنامه آيندگان. در سال 1349 شمسي تدريس در دانشگاه يوتا به مدت يک سال به عنوان استاد مهمان. در سال 1351 شمسي قبول دعوت براي شرکت در کنفرانس نويسندگان آسيايي و آفريقايي در آلماتا، قزاقستان شوروي. چاپ برگزيده آثار چوبک به زبان روسي در مسکو توسط کميساروف و بانو عثمانووا. انتشار ضميمه اي در روزنامه اطلاعات با عنوان ويژه صادق چوبک. در سال 1353 شمسي نمايش فيلم سينمايي تنگسير به کارگرداني امير نادري بر اساس نوشته چوبک. ترجمه " مسيو ايلاس " توسط پروفسور ويليام هناوي، استاد زبان فارسي دانشگاه پنسيلوانيا. چوبک در اين سال خود را بازنشسته مي کند؛ بعد از مدتي راهي انگلستان مي شود و سپس به آمريکا مي رود. آقا اسماعيل پدر چوبک در سن 79 سالگي در لندن فوت مي کند. در سال 1358 شمسي ترجمه سنگ صبور به انگليسي توسط محمد رضا قانون پرور. اين ترجمه در سال 1368 به وسيله انتشارات مزدا در کاليفرنيا انتشار يافت. تر جمه روز اول قبر در سال 1359 در سال 1361 شمسي ترجمه برگزيده اي از آثار چوبک. 1369 شمسي بزرگداشت چوبک در دانشگاه کاليفرنيا(برکلي)(19 فروردين برابر با 8 آوريل). 1370 انتشار کتاب مهپاره(ترجمه)، انتشارات نيلوفر، تهران. در سال 1371 شمسي اختصاص نشستي در کنفرانس مطالعات خاور ميانه در شهر پورتلند آمريکا، به قصه نويسي چوبک. سخنرانان: محمد رضا قانون پرور، فريدون فرخ، و محمد مهدي خرمي. در سال 1373 شمسي اختصاص بخشي از مجله ايرانشناسي به صادق چوبک. \|+\| نوشته شده توسط امین \|

بیوگرافی از ((صادق چوبک))


تولد	۱۵ اوت ۱۹۱۶ بوشهر، ایران.
مرگ	۴ ژوييه ۱۹۹۸برکلی، ایالات متحده.
زمینه فعالیت	نویسنده

|+| نوشته شده توسط امین |


	شعری از فریدون مشیری من نمی دانم, و همین درد مرا سخت می آزارد که چرا انسان, این دانا این پیغمبر در تکاپوهایش چیزی از معجزه آن سوتر ره نبرده ست به اعجاز محبت, چه دلیلی دارد ؟ چه دلیلی دارد که هنوز مهربانی را نشناخته است ؟ و نمی داند در یک لبخند چه شگفتی هایی پنهان است من برآنم که درین دنیا خوب بودن به خدا سهلترین کارست ونمی دانم که چرا انسان تا این حد با خوبی بیگانه است و همین درد مرا سخت می آزارد \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	تصاویری از حسین پناهی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شعری از دکتر علی شریعتی تا سحر ای شمع بر بالین من امشب از بهر خدا بیدار باش سایه غم ناگهان بر دل نشست رحم کن امشب مرا غمخوار باش کام امیدم به خون آغشته شد تیر های غم چنان بر دل نشست کاندرین دریای مست زندگی کشتی امید من بر گل نشست آه ای یاران به فریادم رسید ورنه امشب مرگ به فریادم رسد ترسم آن شیرین تر از جانم ز راه چون به دام مرگ افتادم رسد گریه و فریاد بس کن شمع من بر دل ریشم نمک دیگر مپاش قصه بیتابی دل پیش من بیش از این دیگر مگو خاموش باش جز توام ای مونس شبهای تار در جهان دیگر مرا یاری نماند ز آنهمه یاران بجز دیدار مرگ با کسی امید دیداری نماند همدم من مونس من شمع من جز توام در این جهان غمخوار کو؟ و اندرین صحرای وحشتزای مرگ وای بر من وای بر من یار کو؟ اندرین زندان من امشب شمع من دست خواهم شست از این زندگی تا که فردا همچو شیران بشکنند متهم زنجیرهای بندگی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	صادق هدایت (وغ وغ ساهاب)قضیه کن فیکون(تئوری یأجوجیه) «در ازل عدم نبود، بلکه یک دنیایی بود، خیلی قشنگ وپرنعمت وراحت وبی گرد و دود. یک روزی نمیدونم چیطور شد، که اخم توی پیشونی حق تعالی پر شد. اون دنیا قشنگه را کن فیکون کرد؛ عمارت های آن را بی سقف وستون کرد؛ زمین های نرمش رو سنگلاخ کرد، کله کوه های سبزش را سولاخ کرد؛ از سولاخ ها آتیش غرش کنون بیرون زد، هر چی دم آتیش اومد سیاسوخته شد، آدم هایش که بودند خوشمزه ومهربون، از کوچیک وبزرگ همه رفتند از میون. بجایشان پیدا شد یک جانورهایی مثل لولو، همه یا بدجنس یا ریقونه وبی گند وبو، خلاصه افتضاحی راه افتاد که نگو. اون دنیا خراب شده هه همین است که ما حالا داریم، که از دستش اینقدر عاجزیم وبیزاریم \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	تصاویری از سیاوش قمیشی \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	چند تصویر از آلبوم نقاشی صادق هدایت کنار رودخانه منظره \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	کوتاه از سیمین دانشور بانوي داستان سرا در هشتم ارديبهشت 1300 در شهر شيراز به دنيا آمد. پدرش محمد علي دانشور احياالسلطنه بود همان كسي كه سيمين در رمان سووشن به نام دكتر عبداله خان ياد ميكند. احياالسلطنه مردي با فرهنگ و ادب بود و عضو گروه حافظيون كه شب‌هاي جمعه به سر مزار حافظ جمع ميشدند و ياد حافظ را زنده نگه ميداشتند. مادر سيمين قمرالسلطنه نام داشت، بانوي شاعر و هنرمند كه نقاشي را فرزندانش مي‌آموخت سيمين دانشور در مورد مادرش و روز تولدش گله ميكند: ”هميشه و همه جا نام مادر و روز تولدم اشتباه چاپ شده است.“ اين بانوي داستان سرا ار كودكي با ادبيات و هنر توسط مادر و پدرش آشنا شد و در دوره تحصيل به مدرسه مهر آيين شيراز رفت.سپس به تهران آمد و وارد رشته ادبيات دانشگاه تهران و در سال 1329 با دفاع از رساله خود در مورد ” زيبايي شناسي“ موفق به كسب درجه دكترا از اين دانشگاه شد . او يكي از نخستين زناني است كه در ايران دست به قلم برد و در عرصه داستان نويسي بخت خود را آزمود. او در سال 1329 با جلال آل احمد از نويسندگان مطرح ادبيات ايران آشنا شد و ازدواج كرد و تا سال 1348 كه جلال به طور ناگهاني در اسالم نقاب خاك بر چهره پوشيد، با وي همراه بود . دكتر دانشور تا سال 1359 كه به درخواست خود از دانشگاه بازنشست شد به تدريس در دانشگاه هنر و ادبيات مشغول بود. از او مجموعه داستان ها و رمانهايي به چاپ رسيده است كه عبارتند از ” آتش خاموش“ ، شهري چون بهشت“ ، ” به كي سلام كنم“ ، ” سووشون“ و دو جلد از ” جزيره سرگرداني“ ايشان همچنين كتابي به نام”غروب جلال“ دارد كه در آن به مرگ نابهنگام جلال اشاره ميكند. سووشون او يكي از نمونه‌هاي مطرح رمان فارسي است كه تا به حال به شانزده زبان زنده جهان ترجمه شده است. سيمين دانشور در‌باره اين كتاب ميگويد: ” به تازگي در دانشگاه سوربن فرانسه به معرفي اين كتاب پرداخته‌اند و برنامه‌اي براي آن برگزار كرده‌اند.“ سيمين درباره خاطراتش ميگويد: ” تمام خاطراتم را از اول عمر تا به حال نوشته‌ام كه پس از مرگم به چاپ خواهد رسيد“ سازمان ميراث فرهنگي چندي پيش به درخواست خود استاد ، خانه‌اي كه او و جلال آل احمد در آن زندگي مي كردند را ثبت كرده است. سيمين دانشور آرزو دارد پس از مرگ وي اين خانه تبديل به يك كانون فرهنگي براي استفاده هنرمندان ونويسندگان شود. دانشور سرشار از ديد واقع گرا به انسان و هستي ، سرشار از مهر و اعتماد ، نيرومند و خستگي ناپذير ، حضوري جاودان ونمونه در ادبيات ما دارد. سووشون او به شكل نمادين مادر رمان فارسي است ... . \|+\| نوشته شده توسط امین \|

بیوگرافی از((سیمین بهبهانی))

تولد
28 تیر 1306تهران

نام دیگر سیمین خلیلی

زمینه فعالیت نویسنده و غزل‌سرا

ملیت ایرانی

والدین
عباس خلیلی،فخرعظمی ارغوان

گفتاورد

دوباره می‌سازمت وطن
اگرچه با خشت جان خویش

|+| نوشته شده توسط امین |


	سیمین دانشور متولد: ۸/۲/۱۳۰۰ شیراز زمینه فعالیت: نویسنده و مترجم ملیت: ایرانی سبک: رمان اثر معروف: سووشون(ترجمه شده به ۱۷ زبان) \|+\| نوشته شده توسط امین \|

سیاوش قمیشی

تولد ^{21 خرداد 1324 در دزفول}

اصل/ملیت ایرانی

فرزند(ان) علیرضا قمیشی

فعالیت(ها) آهنگساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و خواننده

مدت فعالیت از۱۳۵۳ تا کنون

وب‌گاه http://www.siavashghomayshi.com

|+| نوشته شده توسط امین |


	کوتاه از حسین پناهی حسین پناهی دژکوه در ۶ شهریور ۱۳۳۵ (یا به روایتی ۱۳۳۹) در روستای دژکوه از توابع شهرستان کهگیلویه (دهدشت-سوق) در استان کهکیلویه و بویر احمد متولد شد. پس از اتمام تحصیل در بهبهان به توصیه و خواست پدر برای تحصیل به مدرسه ی آیت الله گلپایگانی رفته بود و بعد از پایان تحصیلات برای ارشاد و راهنمایی مردم به محل زندگی اش بازگشت. چند ماهی در کسوت روحانیت به مردم خدمت می کرد. تا اینکه زنی برای پرسش مساله ای که برایش پیش آمده بود پیش حسین می رود.از حسین می پرسد که فضله ی موشی داخل روغن محلی که حاصل چند ماه زحمت و تلاش ام بود افتاده است، آیا روغن نجس است؟ حسین با وجود اینکه می دانست روغن نجس است، ولی اینرا هم می دانست که حاصل چند ماه تلاش این زن روستایی، خرج سه چهار ماه خانواده اش را باید تامین کند، به زن گفت نه همان فضله و مقداری از اطراف آنرا در بیاورد و بریزد دور،روغن دیگر مشکلی ندارد.بعد از این اتفاق بود که حسین علی رغم فشارهای اطرافیان، نتوانست تحمل کند که در کسوت روحانیت باقی بماند. این اقدام حسین به طرد وی از خانواده نیز منجر شد. حسین به تهران آمد و در مدرسه ی هنری آناهیتا چهار سال درس خواند و دوره بازیگری و نمایشنامه نویسی را گذراند. پناهی بازیگری را نخست از مجموعه تلویزیونی محله بهداشت آغاز کرد. سپس چند نمایش تلویزیونی با استفاده از نمایشنامه های خودش ساخت که مدت ها در محاق ماند. با پخش نمایش دو مرغابی درمه از تلویزیون که علاوه بر نوشتن و کارگردانی خودش نیز در آن بازی می کرد، خوش درخشید و با پخش نمایش های تلویزیونی دیگرش، طرف توجه مخاطبان خاص قرار گرفت. نمایش های دو مرغابی درمه و یک گل و بهار که پناهی آنها را نوشته و کارگردانی کرده بود، بنا به درخواست مردم به دفعات از تلویزیون پخش شد. در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد او یکی از پرکارترین و خلاق ترین نویسندگان و کارگردانان تلویزیون بود. به دلیل فیزیک کودکانه و شکننده، نحوه خاص سخن گفتن، سادگی و خلوصی که از رفتارش می بارید و طنز تلخش بازیگر نقش های خاصی بود. اما حسین پناهی بیشتر شاعربود. و این شاعرانگی در ذره ذره جانش نفوذ داشت. نخستین مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶ منتشرشد،این مجموعه ی شعر تا کنون بیش از شانزده بار تجدید چاپ شد و به شش زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است. وی در ۱۴ مرداد ۱۳۸۳ و در سن ۴۹ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت. \|+\| نوشته شده توسط امین \|

بیوگرافی از ((حسین پناهی))

به بهشت نمی روم ... اگر مادرم آنجا نباشد

تولد
6 شهریور 1335 روستای دژکوه، کهکیلویه و بویر احمد، ایران

مرگ
14 مرداد 1383 (۴۸ ساله)
خانه‌اش در خیابان جهان‌آرا، تهران

پیشه
بازیگر ،کارگردان، نویسنده، شاعر

سال‌های فعالیت
1360 تا 1382

همسر(ها) شوكت ؟؟؟؟

فرزندان لیلا پناهی
آنا پناهی

والدین علی‌پناه پناهی
ماه كنیز

|+| نوشته شده توسط امین |


	اثری از سهراب سپهری سوره تماشا به تماشا سوگند و به آغاز كلام و به پرواز كبوتر از ذهن واژه اي در قفس است. حرف هايم ، مثل يك تكه چمن روشن بود. من به آنان گفتم: آفتابي لب درگاه شماست كه اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد. و به آنان گفتم : سنگ آرايش كوهستان نيست همچناني كه فلز ، زيوري نيست به اندام كلنگ . در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند. پي گوهر باشيد. لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد. و من آنان را ، به صداي قدم پيك بشارت دادم و به نزديكي روز ، و به افزايش رنگ . به طنين گل سرخ ، پشت پرچين سخن هاي درشت. و به آنان گفتم : هر كه در حافظه چوب ببيند باغي صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهد ماند. هركه با مرغ هوا دوست شود خوابش آرام ترين خواب جهان خواهد بود. آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند مي گشايد گره پنجره ها را با آه. زير بيدي بوديم. برگي از شاخه بالاي سرم چيدم ، گفتم : چشم را باز كنيد ، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟ مي شنيديم كه بهم مي گفتند: سحر ميداند،سحر! سر هر كوه رسولي ديدند ابر انكار به دوش آوردند. باد را نازل كرديم تا كلاه از سرشان بردارد. خانه هاشان پر داوودي بود، چشمشان را بستيم . دستشان را نرسانديم به سر شاخه هوش. جيبشان را پر عادت كرديم. خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم. \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از پروین اعتصامی طفل یتیم كودكي كوزه اي شكست و گريست كه: «مرا پاي خانه رفتن نيست چه كنم اوستاد اگر پُرسد؟ كوزه ي اب از اوست از من نيست زين شكسته شدن دلم بشكست كار ايام جز شكستن نيست چه كنم گر طلب كند تاوان؟ خجلت و شرم كم ز مردن نيست1 گر نكوهش2 كند كه كوزه چه شد سخنيم از براي گفتن نيست كاشكي دود آه مي ديدم حيف، دل را شكاف و روزن3 نيست چيزها ديده و نخواسته ام دل من هم دل است و آهن نيست روي مادر نديده ام هرگز چشم طفل يتيم روشن نيست كودكان گريه مي كنند و مرا فرصتي بهر گريه كردن نيست دامن مادران خوش است، چه شد كه سر من به هيچ دامن نيست؟ خواندم از شوق، هر كه را مادر گفت با من كه مادر من نيست از چه يك دوست بهر من نگذاشت؟ گر كه با من زمانه دشمن نيست؟ ديشب از من خجسته روي بتافت4 كز چه معنيت دينه بر تن نيست؟ طوق5 خورشيد گر زمرد بود لعل من هم به هيچ معدن نيست لعل من چيست؟ عقده هاي دلم عقد6 خونين به هيچ مخزن نيست اشك من گوهر بنا گوشم اگرم گوهري به گردن نيست كودكان را كليج7 هست مرا نان خشك از براي خوردن نيست جامه ام را به نيم جو نخرند اين چنين جامه، جاي ارزن نيست ترسم آن گه دهند پيرهنم كه نشاني و نامي از من نيست كودكي گفت: مسكن تو كجاست؟ گفتم آن جا كه هيچ مسكن نيست رقعه8 دانم9 زدن به جامه ي خويش چه كنم؟ نخ كم است و سوزن نيست خوشه اي چند مي توانم چيد چه توان كرد؟ وقت خرمن نيست درس هايم نخوانده ماند تمام چه كنم؟ در چراغ روغن نيست همه گويند پيش ما منشين هيچ جا بهر من نشيمن نيست بر پلاسم10 نشانده اند از آن كه مرا جامه خز ادكن11 نيست نزد استاد فرش رفتم گفت: «در تو فرسوده فهم اين فن نيست همگنانم12 قفا زنند13 همي كه تو را جز زبان الكن14 نيست من نرفتم به باغ با طفلان بهر پژمردگان شكفتن نيست گل اگر بود، مادر من بود چون كه او نيست گل به گلشن نيست گل من خاره هاي پاي من است گر گل و ياسمين15 و سوسن نيست اوستادم نهاد لوح به سر كه چون هيچ طفل كودن نيست من كه هر خط نوشتم و خواندم بخت با خواندن و نوشتن نيست پشت سر اوفتاده اي فلكم نقص «حطي» و جرم «كلمن»16 نيست مزد بهمن همي ز من خواهند آخر اين آذر است بهمن نيست چرخ، هر سنگ داشت بر من زد ديگرش سنگ در فلاخن17 نيست چه كنم؟ خانه ي زمانه خراب! كه دلي از جفاش ايمن نيست \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	شوهرم اثر جلال آل احمد شوهرم جلال آل احمد خوب من چه مي‌توانستم بكنم؟ شوهرم حاضر نبود مرا با بچه نگهدارد. بچه كه مال خودش نبود. مال شوهر قبلي‌ام بود، كه طلاقم داده بود، و حاضر هم نشده بود بچه را بگيرد. اگر كس ديگري جاي من بود چه ميكرد؟ خوب منهم ميبايست زندگي ميكردم. اگر اين شوهرم هم طلاقم ميداد چه ميكردم؟ ناچار بودم بچه را يك جوري سر به نيست كنم. يك زن چشم و گوش بسته، مثل من، غير از اين چيز ديگري بفكرش نميرسيد، نه جائي را بلد بودم، نه راه و چاره‌اي ميدانستم. نه اينكه جائي را بلد نبودم. ميدانستم ميشود بچه را بشيرخوارگاه گذاشت يا بخراب شده ديگري سپرد. ولي از كجا كه بچه مرا قبول ميكردند؟ از كجا مي‌توانستم حتم داشته باشم كه معطلم نكنند و آبرويم را نبرند و هزار اسم روي خودم و بچه‌ام نگذارند؟ از كجا؟ نمي‌خواستم باين صورت‌ها تمام شود. همان روز عصر هم وقتي كار را تمام كردم و بخانه برگشتم و آنچه را كه كرده بودم براي مادرم و ديگر همسايه‌ها تعريف كردم؛ نميدانم كدام يكي‌شان گفتند «خوب، زن، ميخواستي بچه‌ات را ببري شيرخوارگاه بسپري. يا ببريش دارالايتام و…» نميدانم ديگر كجاها را گفت. ولي همانوقت مادرم باو گفت كه «خيال ميكني راش ميدادن؟ هه!» من با وجود اينكه خودم هم بفكر اينكار افتاده بودم،‌ اما آنزن همسايه‌مان وقتي اينرا گفت، باز دلم هري ريخت تو و بخودم گفتم «خوب زن، تو هيچ رفتي كه رات ندن؟» و بعد بمادرم گفتم «كاشكي اين كارو كرده بودم.» ولي من كه سررشته نداشتم. منكه اطمينان نداشتم راهم بدهند...................... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از ملک الشعرا بهار سپید رود هنگامِ فرودين كه رساند ز ما درود بر مرغزارِ ديلم و طرفِ سپيد رود كز سبزه و بنفشه و گل هايِ رنگ رنگ گويي بهشت آمده از آسمان فرود دريا بنفش و مرز بنفش و هوا بنفش جنگل كبود و كوه كبود و افق كبود جايِ دگر بنفشه يكي دسته بدروَند وين جايگه بنفشه به خرمن توان درود كوه از درخت گويي مردي مبارز است پرهايِ گونه گونه زده چون جنگيان به خود اشجار گونه گون و شكفته ميانشان گل هايِ سيب و آلو و آبي و آمرود چون لوحِ آزمونه كه نقاشِ چربدست الوانِ گونه گون را بر وي بيازمود شمشاد را نگر كه همه تن قد است و جعد قدّي ست ناخميده و جعدي ست نابسود آزاده را رسد كه بسايد به ابر سر آزاد بُن ازين رو تارك به ابر سود بگذر يكي به خطـﮥ نوشهر و رامسر وز ما بدان ديار رسان نو به نو درود آن گلسِتانِ طُرفه بدان فرّ و آن جمال وان كاخ هاي تازه بدان زيب و آن نمود از تيغِ كوه تا لبِ دريا كشيده اند فرشي كش از بنفشه و سبزه است تار و پود آن بيشه ها كه دستِ طبيعت به خاره سنگ گل ها نشانده بي مددِ باغبان و كود ساري نشيد خوانَد بر شاخـﮥ بلند بلبل به شاخِ كوته خوانَد همي سرود آن از فرازِ منبر هر پرسشي كند اين يك ز پايِ منبر پاسخ دَهَدش زود يك جا به شاخسار، خروشان تذروِ نر يك سو تذروِ ماده به همراهِ زاد و رود آن يك نهاده چشم، غريوان به راهِ جفت اين يك ببسته گوش و لب از گفت و از شنود بر طَرف رود چون بوزد باد بر درخت آيد به گوش نالـﮥ ناي و صفيرِ رود آن شاخ هايِ نارنج اندر ميانِ ميغ چون پاره هايِ اخگر اندر ميانِ دود بنگر بدان درخش كز ابرِ كبود فام برجَست و رويِ ابر به ناخن همي شخود چون كودكي صغير كه با خامـﮥ طلا كژمژ خطي كشد به يكي صفحـﮥ كبود بنگر يكي به رودِ خروشان به وقتِ آنك دريا پيِ پذيره اش آغوش برگشود چون طفلِ ناشكيبِ خروشان ز يادِ مام كاينك بيافت مام و در آغوشِ او غنود ديدم غريو و صيحه دريايِ آسكون دريافتم كه آن دلِ لرزنده را چه بود؟ بيچاره مادري ست كز آغوشش آفتاب چندين هزار طفل به يك لحظه در ربود داند كه آفتاب، جگر گوشگانش را همراهِ باد بُرد و نثارِ زمين نمود زين رو همي خروشد و سيلي زند به خاك از چرخ بر گذاشته فريادِ رود رود ! بنگر يكي به منظرِ چالوش كز جمال صد ره به زيب و زينتِ مازندران فزود زان جايگه به بابُل و شاهي گذاره كن پس با ترن به ساري و گرگان گراي زود بزداي زنگِ غم به رهِ آهنش ز دل اينجا بوَد كه زنگ به آهن توان زدود \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از احمد شاملو از مرگ ‚ من سخن گفتم چندان که هیاهوی سبز بهاری دیگر از فرا سوی هفته ها به گوش آمد، با برف کهنه که می رفت از مرگ من سخن گفتم. و چندان که قافله در رسید و بار افکند و به هر کجا بر دشت از گیلاس بنان آتشی عطر افشان بر افروخت، با آتشدان باغ از مرگ من سخن گفتم. * غبار آلود و خسته از راه دراز خویش تابستان پیر چون فراز آمد در سایه گاه دیوار به سنگینی یله داد و کودکان شادی کنان گرد بر گردش ایستادند تا به رسم دیرین خورجین کهنه را گره بگشاید و جیب دامن ایشان را همه از گوجه سبز و سیب سرخ و گردوی تازه بیا کند. پس من مرگ خوشتن را رازی کردم و او را محرم رازی؛ و با او از مرگ من سخن گفتم. و با پیچک که بهار خواب هر خانه را استادانه تجیری کرده بود، و با عطش که چهره هر آبشار کوچک از آن با چاه سخن گفتم، و با ماهیان خرد کاریز که گفت و شنود جاودانه شان را آوازی نیست، و با زنبور زرینی که جنگل را به تاراج می برد و عسلفروش پیر را می پنداشت که باز گشت او را انتظاری می کشید. و از آ ن با برگ آخرین سخن گفتم که پنجه خشکش نو امیدانه دستاویزی می جست در فضائی که بی رحمانه تهی بود. * و چندان که خش خش سپید زمستانی دیگر از فرا سوی هفته های نزدیک به گوش آمد و سمور و قمری آسیه سر از لانه و آشیانه خویش سر کشیدند، با آخرین پروانه باغ از مرگ من سخن گفتم. *** من مرگ خوشتن را با فصلها در میان نهاده ام و با فصلی که در می گذشت؛ من مرگ خویشتن را با برفها در میان نهادم و با برفی که می نشست؛ با پرنده ها و با هر پرنده که در برف در جست و جوی چینه ئی بود. با کاریز و با ماهیان خاموشی. من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم که صدای مرا به جانب من باز پس نمی فرستاد. چرا که می بایست تا مرگ خویشتن را من نیز از خود نهان کنم \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از فروغ فرخزاد سپیده عشق آسمان همچو صفحه دل من روشن از جلوه های مهتابست امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خوابست خیره بر سایه های وحشی بید می خزم در سکوت بستر خویش باز دنبال نغمه ای دلخواه می نهم سر بروی دفتر خویش تن صدها ترانه میرقصد در بلور ظریف آوایم لذتی ناشناس و رویا رنگ می دود همچو خون به رگهایم آه ... گویی ز دخمه دل من روح شبگرد مه گذر کرده یا نسیمی در این ره متروک دامن از عطر یاس تر کرده بر لبم شعله های بوسه تو میشکوفد چو لاله گرم نیاز در خیالم ستاره ای پر نور می درخشد میان هاله راز ناشناسی درون سینه من پنجه بر چنگ و رود می ساید همره نغمه های موزونش گوییا بوی عود می اید آه... باور نمیکنم که مرا با تو پیوستنی چنین باشد نگه آن دو چشم شور افکن سوی من گرم و دلنشین باشد بیگمان زان جهان رویایی زهره بر من فکنده دیده عشق می نویسم بر وی دفتر خویش جاودان باشی ای سپیده عشق \|+\| نوشته شده توسط امین \|

داستان ((داش آکل))اثر صادق هدایت

داش آکل

همة اهل شيراز ميدانستند كه داش آكل و كاكارستم ساية يكديگر را با تير ميزدند. يكروز داش آكل روي سكوي قهوه خانة دو ميلي چندك زده بود، همانجا كه پاتوغ قديميش بود. قفس كركي كه رويش شلة سرخ كشيده بود. پهلويش گذاشته بود و با سرانگشتش يخ را دور كاسة آبي ميگردانيد. ناگاه كاكارستم از در درآمد، نگاه تحقير آميزي باو انداخت و همينطور كه دستش بر شالش بود رفت روي سكوي مقابل نشست. بعد رو كرد به شاگرد قهو چي و گفت:
«به به بچه، يه يه چاي بيار بينيم.»............

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط امین |


	داستان ((مدیر مدرسه))اثر جلال آل احمد مدیر مدرسه 1 از درکه وارد شدم سيگارم دستم بود زورم آمد سلام کنم .همين طوری دنگم گرفته بود قد باشم . رييس فرهنگ که اجازه نشستن داد ، نگاهش لحظه ای روی دستم مکث کرد و بعد چيزی را که می نوشت ، تمام کرد ومی خواست متوجه من بشود که رونويس حکم را روی ميزش گذاشته بودم . حرفی نزديم .رونويس را با کاغذهای ضميمه اش زيروروکرد و بعد غبغب انداخت و آرام و مثلا خالی از عصبانيت گفت : -«جانداريم آقا . اين که نمی شه ! هر روز يه حکم می دند دست يکی می فرستنش سراغ من ... ديروز به آقای مدير کل ....» حوصله اين اباطيل را نداشتم . حرفش را بريدم که : -«ممکنه خواهش کنم زير همين ورقه مرقوم بفرماييد ؟»............ ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	داستان ((کباب غاز))اثر محمدعلی جمالزاده کباب غاز شب عيد نوروز بود و موقع ترفيع رتبه. در اداره با هم‌قطارها قرار و مدار گذاشته بوديم كه هركس اول ترفيع رتبه يافت، به عنوان وليمه يك مهماني دسته‌جمعي كرده، كباب غاز صحيحي بدهد دوستان نوش جان نموده به عمر و عزتش دعا كنند. زد و ترفيع رتبه به اسم من درآمد. فورن مساله‌ى مهماني و قرار با رفقا را با عيالم كه به‌تازگي با هم عروسي كرده بوديم در ميان گذاشتم. گفت تو شيريني عروسي هم به دوستانت نداده‌اي و بايد در اين موقع درست جلوشان درآيي. ولي چيزي كه هست چون ظرف و كارد و چنگال براي دوازده نفر بيش‌تر نداريم يا بايد باز يك دست ديگر خريد و يا بايد عده‌ى مهمان بيش‌تر از يازده نفر نباشد كه با خودت بشود دوازده نفر. گفتم خودت به‌تر مي‌داني كه در اين شب عيدي ماليه از چه قرار است و بودجه ابدن اجازه‌ي خريدن خرت و پرت تازه نمي‌دهد و دوستان هم از بيست و سه‌ چهار نفر كم‌تر نمي‌شوند....................... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری از صادق هدایت …در طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطة هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگهدارم و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم، فقط برای این است که خودم را به سایه ام معرفی بکنم – سایه ای که روی دیوار خمیده و مثل این است که هر چه می نویسم با اشتهای هر چه تمامتر می بلعد – برای اوست که می خواهم آزمایشی بکنم: ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسیم… "بوف کور - صادق هدایت" اندره برتون که مؤسس حرکت سوررئالیستی در فرانسه بود، وقتی ترجمه فرانسه بوف کور را خواند، گفت که کتاب هدایت جزو بیست کتاب شاهکار قرن بیستم است. هنری میلر، نویسندهٔ بزرگ امریکایی معاصر، دربارهٔ آن گفته‌است: «این بهترین کتابی‌است که تاکنون خوانده‌ام». رنه لانو نیز گفته‌است: «در این کتاب اهمیت هنر به معنی بسیار آبرومند کلمه در نظر من بسیار صریح جلوه می‌کند». نجف دریابندری درمورد بوف کور می‌گوید:«این رمان را دوست ندارم چون زیادی منحط است.» البته دریابندری در ادامهٔ این بحث واژه منحط را تعریف می‌کند و به عنوان سبکی ادبی مطرح می‌کند نه بار منفی این واژه. داریوش مهرجویی الگوی خود را برای ساخت فیلم هامون، بوف‌کور می‌داند و می‌گوید:««بوف کور» به واقع اولین اثر ادبیات مدرن است که در ایران خلق می‌شود. ادامه جریانی که یک قرن و نیم پیش در اروپا شروع شد بود. یعنی ظهور انسان خودآگاه و طرح مسئله «سرنوشت بشری»» \|+\| نوشته شده توسط امین \|

چند اثر از فریدون مشیری

آغوش

برای چشم خاموشت بمیرم
کنار چشمه نوشت بمیرم
نمی خواهم در آغوشت بگیرم
که می خواهم در آغوشت بمیرم

مکتب عشق

سیه چشمی به کار عشق استاد
درس محبت یاد می داد
مرا از یاد برد آخر ولی من
بجز او عالمی را بردم از یاد

خوش به حال غنچه های نیمه باز

بوی باران بوی سبزه بوی خک
شاخه های شسته باران خورده پک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو های شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به خال روزگارا
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از ان می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکویی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

|+| نوشته شده توسط امین |


	اثری از ایرج میرزا انتقاد از حجاب نقاب دارد و دل را به جلوه آب کند نعوذبالله اگر جلوه بی نقاب کند فقیه شهر به رفع حجاب مایل نیست چرا که هر چه کند حیله در حجاب کند چو نیست ظاهر قرآن به وفق خواهش او رود به باطن و تفسیر ناصواب کند از و دلیل نباید سؤال کرد که گرگ به هر دلیل که شد بره را مجاب کند کس این معما پرسید و من ندانستم هر آنکه حل کند آن را به من ثواب کند به غیر از ملت ایران کدام جانور است که جفت خود را نادیده انتخاب کند ؟ کجاست همت یک هیأتی زپردگیان که مرد وار ز رخ پرده را جواب کند نقاب بر رخ زن سد باب معرفت است کجاست دست حقیقت که فتح باب کند بلی نقاب بود کاین گروه مفتی را به نصف مردم ما مالک الرقاب کند به زهد گربه شبیهست زهد حضرت شیخ نه بلکه گر به تشبه به آن جناب کند اگر ز آب کمی دست گربه تر گردد بسی تکاند و بر خشکیش شتاب کند به احتیاط ز خود دست تر بگیرد دور چو شیخ شهر ز آلایش اجتناب کند کسی که غافل ازین جنس بود پندارد که آب پنجه ی هر گربه را عذاب کند ولی چو چشم حریصش فتد به ماهی حوض ز سینه تا دم خود را درون آب کند ز من مترس که خانم ترا خطاب کنم ازو بترس که همشیره ات خطاب کند به حیرتم ز که اسرار هیپنوتیسم آموخت بگو بتازد و آن خانه را خراب کند زنان مکه همه بی نقاب می گردند اگر چه طالب آن جهد بی حساب کند به دست کس نرسد قرص ماه در دل آب بهل که شیخ دغا عوعو کلاب کند به اعتدال ازین پرده مان رهایی نیست مگر مساعدتی دست انقلاب کند ز هم بدرد این ابرهای تیره ی شب وثاق و کوچه پر از ماه و آفتاب \|+\| نوشته شده توسط امین \|


	اثری دیگر از نیما یوشیج هنوز از شب... هنوز از شب دمی باقی است، می خواند در او شبگیر و شب تاب، از نهانجایش، به ساحل می زند سوسو. به مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من به مانند دل من که هنوز از حوصله وز صبر من باقی است در او به مانند خیال عشق تلخ من که می خواند و مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من نگاه چشم سوزانش ـــ امیدانگیزـــ با من در این تاریک منزل می زند سوسو. \|+\| نوشته شده توسط امین \|

باغ من

داروَگ

بوسه

زندگی

له له و تنفس

مرگ رنگ

آرش کمانگیر

آخر شاهنامه

دیدار

ترا من چشم در راهم

دختر و بهار

ترانه ها

از مرگ ‚ من سخن گفتم

سپیده عشق

آغوش

مکتب عشق

خوش به حال غنچه های نیمه باز

انتقاد از حجاب

هنوز از شب...