مشاهیر ایران زمین Iranian Celebrities

X

مشاهیر ایران زمین Iranian Celebrities

زندگی نامه و آثار بزرگان ایران Biographies and works of great


	اقبال من از شهریار تيره‌گون شد كوكب بخت همايون‌ فال من واژگون گشت از سپهر واژگون، اقبال من خنده بيگانگان ديدم نگفتم درد دل آشنايا با تو گويم گريه دارد حال من با تو بودم اي پري، روزي كه عقل از من گريخت گر تو هم از من گريزي واي بر احوال من روزگار اينسان كه خواهد بي‌كس و تنها مرا سايه هم ترسم نيايد ديگر از دنبال من قمري بي‌آشيانم بر لب بام وفا دانه و آبم ندادي، مشكن آخر بال من بازگرداندم عنان عمر با خيل خيال خاطرات كودكي آمد به استقبال من خرد و زيبا بودي و زلف پريشان تو بود از كتاب عشق اوراق سياه فال من اي صبا گر ديدي آن مجموعهء گل را بگو خوش پراكندي ز هم شيرازه آمال من كار و كوشش را حوالت گر بود با كارساز شهريارا حل مشكل‌ها كند حلال من \|+\| نوشته شده توسط محمد \|


	باز امشب اي ستاره تابان نيامدي از محمد حسین شهریار باز امشب اي ستاره تابان نيامدي باز اي سپيده شب هجران نيامدي شمعم شكفته بود كه خندد به روي تو افسوس اي شكوفه خندان نيامدي زنداني تو بودم و مهتاب من چرا...! باز امشب از دريچه زندان نيامدي با ما سر چه داشتي اي تيره شب كه باز چون سرگذشت عشق به پايان نيامدي شعر من از زبان تو خوش صيد دل كند افسوس اي غزال غزل‌خوان، نيامدي گفتم به خوان عشق شدم، ميزبان ماه نامهربان من، تو كه مهمان نيامدي خوان شكر به خون جگر دست مي‌دهد مهمان من چرا به سر خوان نيامدي نشناختي فغان دل رهگذر كه دوش اي ماه قصر بر لب ايوان نيامدي گيتي متاع چون منش آيد گران به دست اما تو هم به دست من ارزان نيامدي صبرم نديده‌اي كه چه زورق شكسته ايست اي تخته‌ام سپرده به طوفان نيامدي در طبع شهريار خزان شد بهار عشق زيرا تو خرمن گل و ريحان نيامدي \|+\| نوشته شده توسط محمد \|


	خمار انتظار از شهریار شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودم به جلد رهگذر، اما در انتظار تو بودم نسيم زلف تو پيچيده بود در سر و مغزم خمار و سست ولي سخت بي‌قرار تو بودم همه به كاري و من دست شسته از همه كاري همه به فكر و خيال تو و به كار تو بودم خزان عشق نبيني كه من به هر دمي اي گل در آرزوي شكوفائي و بهار تو بودم اگر كه دل بگشايد زبان به دعوي ياري تو يار من كه نبودي منم كه يار تو بودم چو لاله بود چرا غم به جستجوي تو در دست ولي به باغ تو دور از تو داغدار تو بودم به كوي عشق تو راضي شدم به نقش گدائي اگر چه شهره به هر شهر و شهريار تو بودم \|+\| نوشته شده توسط محمد \|


	شعری از شهریار جوانی شمع ره کردم که جويم زندگانی را نجستم زندگانی را گم کردم جوانی را کنون با بار پيری آرزومندم که برگردم به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را به ياد يار ديرين کاروان گم کرده را مانم که شب در خواب بيند همرهان کاروانی را چه بيداری تلخی بود از خواب خوش مستی که در کامم به زهر آلود شهد شادمانی را سخن با من نمی گويي الا ای همزبان دل خدايا با که گويم شکوه بی همزبانی را نسيم زلف جانان کو که چون برگ خزان ديده به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را جوانی شمع ره کردم که جويم زندگانی را نجستم زندگانی را گم کردم جوانی را کنون با بار پيری آرزومندم که برگردم به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را \|+\| نوشته شده توسط محمد \|


	اثری از محمد حسین شهریار((آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟)) آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟ آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟ بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟ نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟ عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟ نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟ وه که با این عمر های کوته بی اعتبار این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟ آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟ شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟ بی مونس و تنها چرا ؟ تنها چرا ؟ حالا چرا \|+\| نوشته شده توسط امین \|

بیوگرافی((محمد حسین شهریار))


زمینه فعالیت	شاعر و ادیب
تولد	1285 تبریز، ایران
مرگ	27 شهریور 1367 تهران
گفتاورد
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

|+| نوشته شده توسط امین |


	کوتاه از محمد حسین شهریار محمد حسین بهجت تبریزی معروف به شهریار در سال 1285 هجری شمسی در روستای زیبای « خوشکناب » آذربایجان متولد شده است. او در خانواده ای متدین ، کریم الطبع واهل فضل پا بر عرصه وجود نهاد. پدرش حاجی میر آقای خوشکنابی از وکلای مبرز و فاضل وعارف روزگار خود بود که به سبب حسن کتابتش به عنوان خوشنویسی توانا مشهور حدود خود گشته بود. شهریار که دوران کودکی خود را در میان روستائیان صمیمی و خونگرم خوشکناب در کنارکوه افسونگر « حیدر بابا » گذرانده بود همچون تصویر برداری توانا خاطرات زندگانی لطیف خود را در میان مردم مهربان و پاک طینت روستا و در حریم آن کوه سحرانگیز به ذهن سپرد. او نخستین شعر خویش را در چهار سالگی به زبان ترکی آذربایجانی سرود . بی شک سرایش این شعر کودکانه ، گواه نبوغ و قریحه شگفت انگیز او بود. شهریار شرح حال دوران کودکی خود را در اشعار آذربایجانیش بسیار زیبا،تاثیر گذار و روان به تصویر کشیده است. طبع توانای شهریارتوانست در ابتدای دهه سی شمسی و در دوران میانسالی اثر بدیع و عظیم« حید ربابایه سلام» را به زبان مادریش بیافریند . او در این منظومه بی همتا در خصوص دوران شیرین کودکی و بازیگوشی خود در روستای خشکناب سروده است: قاری ننه گئجه ناغیل دییه نده ، ( شب هنگام که مادر بزرگ قصه می گفت، ) کولک قالخیب قاپ باجانی دویه نده، (بوران بر می خاست و در و پنجره خانه را می کوبید،) قورد کئچی نین شنگیله سین ییه نده، ( هنگامی که گرگ شنگول و منگول ننه بز را می خورد،) من قاییدیب بیر ده اوشاق اولایدیم! (ای کاش من می توانستم بر گردم و بار دیگر کودکی شوم !) شهریار دوران کودکی خود را درمیان روستائیان پاکدل آذربایجانی گذراند. اما هنگامی که به تبریز آمد مفتون این شهر جذاب و تاریخ ساز و ادیب پرور شد. دوران تحصیلات اولیه خود را در مدارس متحده ، فیوضات و متوسطه تبریز گذراند و با قرائت و کتابت السنه ترکی ، فارسی و عربی آشنا شد. شهریار بعدا به تهران آمد و در دارالفـنون تهـران خوانده و تا کـلاس آخر مـدرسه ی طب تحـصیل کردو در چـند مریض خانه هـم مدارج اکسترنی و انترنی را گـذراند ولی د رسال آخر به عـلل عـشقی و ناراحـتی خیال و پـیش آمدهای دیگر از ادامه تحـصیل محروم شد و با وجود مجاهـدتهـایی که بعـداً توسط دوستانش به منظور تعـقـیب و تکـمیل این یک سال تحصیل شد، شهـریار رغـبتی نشان نداد و ناچار شد که وارد خـدمت دولتی بـشود؛ چـنـد سالی در اداره ثـبت اسناد نیشابور و مشهـد خـدمت کرد و در سال 1315 به بانک کـشاورزی تهـران داخل شد . شهـریار در تـبـریز با یکی از بـستگـانش ازدواج کرده، که ثـمره این وصلت دودخـتر به نامهای شهـرزاد و مریم است. از دوستان شهـریار مرحوم شهـیار، مرحوم استاد صبا، استاد نـیما، فـیروزکوهـی، تـفـضـلی، سایه وزاهدی رامی تـوان اسم بـرد. وی ابتدا در اشعارش بهجت تخلص می کرد. ولی بعدا دوبار برای انتخاب تخلص با دیوان حافظ فال گرفت و یک بار مصراع: «که چرخ این سکه ی دولت به نام شهریاران زد» و بار دیگر «روم به شهر خود و شهریار خود باشم» آمد از این رو تخلص شعر خود را به شهریار تبدیل کرد. اشعار نخستین شهریار عمدتا بزبان فارسی سروده شده است. شهریار خود می گوید وقتی که اشعارم را برای مادرم می خواندم وی به طعنه می گفت: "پسرم شعرهای خودت را به زبان مادریت هم بنویس تا مادرت نیز اشعارت را متوجه شود!" این قبیل سفارشها از جانب مادر گرامیش و نیز اطرافیان همزبانش، باعث شد تا شهریار طبع خود را در زبان مادریش نیزبیازماید و یکی از بدیعترین منظومه های مردمی جهان سروده شود. شهریار شاعر سه زبانه است. او به همه زبانها و ملتها احترامی کامل دارد. در اشعار او بر خلاف برخی از شعرای قومگرا نه تنها هیچ توهینی به ملل غیر نمی شود بلکه او در جای جای اشعارش می کوشد تا با هر نحو ممکن سبب انس زبانهای مختلف را فراهم کند. اشعار او به سه زبان ترکی آذربایجانی،فارسی و عربی است . شهریور ماه سال 1367 شمسی سالروز وفات آن شاعرعاشق و عارف بزرگ است. در آنروز پیکرش بر دوش دهها هزار تن از دوستدارانش تا مقبره الشعرای تبریز حمل شد و در جوار افاضل ادب و هنر به خاک سپرده شد . \|+\| نوشته شده توسط محمد \|